en اثر تزریق لوزارتان در هسته پاراونتریکولار هیپوتالاموس بر اثرات مخرب آنژیوتانسین II بر آسیب ایسکمی-رپرفیوژن کلیه Renal Physiology/Pharmacology Renal Physiology/Pharmacology Experimental research article Experimental research article مقدمه: این مطالعه به بررسی اثر تجویز مرکزی آنژیوتانسین II و آنتاگونیست رسپتورهای AT1 بر آسیب حاد کلیوی بدنبال ایسکمی-رپرفیوژن کلیوی می پردازد. روشها: در موش های صحرایی نر آنژیوتانسین II با دوز 3 نانوگرم 10 دقیقه قبل از القای ایسکمی کلیه و لوزارتان با دوز 3/0 میکروگرم 10 دقیقه قبل از تزریق آنژیوتانسین II به داخل هسته پاراونتریکولار تزریق شدند. برای القای ایسکمی کلیوی یک هفته بعد از نفرکتومی راست، شریان کلیوی چپ به مدت 45 دقیقه ایسکمی و رپرفیوژن به مدت 24 ساعت ادامه پیدا کرد. نمونه خون و ادرار، نمونه کلیه و قسمتی از مغز که حاوی هسته پاراونتریکولار بود جهت بررسی شاخص های مختلف بر داشته شدند. فعالیت عصب سمپاتیک کلیوی در همه گروه ها ثبت شد. یافته ها: آنژیوتانسین II در هسته های پاراونتریکولار باعث افزایش معنادار آسیب عملکردی (افزایش BUN، کراتینین پلاسما و فعالیت NAG ادراری، 05/0 P<) و بافتی کلیه نسبت به گروه فقط ایسکمی –رپرفیوژن شد. لوزارتان توانست باعث کاهش معنادار آسیب شود. آنژیوتانسین II همچنین باعث افزایش استرس اکسیداتیو (افزایش MDA و کاهش SOD، 05/0 p<) در هسته های پاراونتریکولار و افزایش فعالیت عصب سمپاتیک کلیه شد و لوزارتان منجر به بهبود معنادار این شاخص ها شد. نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد که آنژیوتانسین II در هسته های پاراونتریکولار توسط گیرنده های AT1 باعث افزایش استرس اکسیداتیو در این هسته ها و بدنبال آن افزایش فعالیت سمپاتیک کلیوی می شود و بدین ترتیب آسیب ناشی از ایسکمی-رپرفیوژن کلیوی تشدید می گردد. Introduction: The aim of this study was to investigate the effect of angiotensin II (Ang II) and losartan injections into paraventricular nucleus (PVN) on renal ischemia-reperfusion injury. Methods: After right nephrectomy in male rats, a cannula was inserted into the right PVN. One week later, renal ischemia-reperfusion (IR) injury was induced by clamping the left renal artery for 45 min, and then the kidney was reperfused for 24 h. An Ang II AT1 receptor antagonist, losartan (0.3 μg) was injected into the PVN 20 minutes before the induction of ischemia, followed by 3 ng of Ang II after 10 minutes. Blood, urine and kidney samples in addition to the brain area containing the PVN were collected to evaluate different indices. Renal sympathetic nerve activity (RSNA) was recorded in all groups. Results: Angiotensin II injection into PVN caused significant increases in renal functional (plasma creatinine and BUN as well as urinary NAG activity) and histological indices in comparison to IR group (p<0.05). Losartan injection before Ang II into PVN significantly reduced these markers (p<0.05). In addition, angiotensin II caused significant increases in oxidative stress in PVN (higher MDA and lower SOD) and RSNA compared to the IR group (p<0.05). Losartan improved these markers significantly (p<0.05). Conclusion: This study showed that Ang II injection into PVN increases oxidative stress in PVN and renal sympathetic nerve activity through AT1 receptors and exaggerates renal ischemia-reperfusion injury. هسته پاراونتریکولار هیپوتالاموس, آنژیوتانسین II, رسپتورهای AT1, استرس اکسیداتیو, آسیب ایسکمی رپرفیوژن کلیوی Hypothalamic paraventricular nucleus, Angiotensin II, AT1 receptor, Oxidative stress, renal ischemia-reperfusion injury 179 189 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-733-1&slc_lang=en&sid=1 Behjat Seifi بهجت سیفی b-seifi@tums.ac.ir 3200319475328460014301 3200319475328460014301 Yes Dept. of Physiology, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran Mehri Kadkhodaee مهری کدخدایی kadkhodm@tums.ac.ir 3200319475328460014302 3200319475328460014302 No Dept. of Physiology, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran Enayatollah Bakhshi عنایت اله بخشی bakhsh@razi.tums.ac.ir 3200319475328460014303 3200319475328460014303 No Dept. of Biostatistics, University of Social Welfare and Rehabili tation Sciences, Tehran, Iran Maryam Zahmatkesh مریم زحمتکش zahmatm@yahoo.com 3200319475328460014304 3200319475328460014304 No Dept. of Neurosciences and Addiction, School of Advanced in Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran Mina Ranjbaran مینا رنجبران minaranjbaran@rocketmail.com 3200319475328460014305 3200319475328460014305 No Dept. of Physiology, Faculty of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran Zahra Sedaghat زهرا صداقت sedaghat.biology@yahoo.com 3200319475328460014306 3200319475328460014306 No Dept. of Physiology and Pharmacology, Medical School, Bushehr University of Medical Sciences, Bushehr, Iran