en jalali 1388 8 1 gregorian 2009 11 1 13 3 online 1 fulltext

en اثر داروهای سایکوتروپیک بر میزان پروتئین NGF در مغز موش صحرایی  مقدمه: داروهای سایکوتروپیک اثرات خود را تا حدودی از طریق افزایش میزان نوروتروفین ها در مغز اعمال می کنند. نظر به محدود بودن طیف مطالعات انجام شده در خصوص آنالیز پروتئین NGF در پی درمان های سایکوتروپیک، مطالعه حاضر به منظور ارزیابی اثرات تجویز حاد و مزمن داروهای سایکوتروپیک بر میزان پروتئین NGF در پنج ناحیه از مغز شامل کورتکس فرونتال، هیپوکامپ، آمیگدال، پیاز بویایی و ساقه مغز طراحی گردید.  روش ها: موش های صحرایی نر بالغ از نژاد Sprague-Dawley تحت تجویز حاد یا مزمن (21 روز) دزیپرامین، فنلزین، فلوکستین، کلردیازپوکساید (هر یک با دوز 10 میلی گرم/کیلوگرم)، هالوپریدول (1 میلی گرم/کیلوگرم)، و کلوزاپین (20 میلی گرم/کیلوگرم) قرار گرفتند. 24 ساعت پس از آخرین تزریق، میزان پروتئین NGF در نواحی جدا شده مغز با استفاده از کیت الایزا اندازه گیری شد.  یافته ها: تجویز حاد داروهای یاد شده، اثری بر میزان پروتئین NGF در مغز نداشت. تجویز مزمن دزیپرامین، فنلزین، فلوکستین، هالوپریدول و کلوزاپین منجر به افزایش NGF در کورتکس فرونتال شد. دزیپرامین، فلوکستین، فنلزین و کلوزاپین، NGF را در هیپوکامپ افزایش دادند. در پیاز بویایی؛ دزیپرامین و فلوکستین NGF را افزایش، در حالی که فنلزین و هالوپریدول آن را کاهش دادند. هیچ یک از داروها میزان NGF را در آمیگدال و ساقه مغز تغییر ندادند. تجویز مزمن کلردیازپوکساید، اثری بر میزان پروتئین NGF در مغز نداشت. نتیجه گیری: داروهای سایکوتروپیک اثرات متفاوتی بر میزان پروتئین NGF در مغز اعمال می کنند. این امر ممکن است با ویژگی درمانی این داروها و اثر آنها بر عملکرد شناختی مرتبط باشد.   Introduction: Psychotropic drugs exert their effects, in part, by increasing neurotrophin levels in the brain. Nerve growth factor (NGF) protein levels after treatment with only a limited number of psychotropics have been determined. The present study was designed in order to evaluate the effects of acute and chronic administration of different psychotropic drugs on NGF protein levels in five brain regions including frontal cortex, hippocampus, amygdala, olfactory bulb, and brain stem. Methods: Adult male Sprague-Dawley rats received acute or chronic (21 days) injections of desipramine, phenelzine, fluoxetine, chlordiazepoxide (10 mg/kg, each), haloperidol (1 mg/kg), and clozapine (20 mg/kg). Twentyfour hours after the last injection, NGF protein level was quantified in the dissected brain regions by using an ELISA kit. Results: Acute administration of these drugs did not affect NGF protein levels in the brain. Chronic injections of desipramine, phenelzine, fluoxetine, haloperidol, and clozapine led to the enhancement of NGF in the frontal cortex. Desipramine, fluoxetine, phenelzine and clozapine enhanced NGF in the hippocampus. In the olfactory bulb, desipramine and fluoxetine increased NGF, whereas, phenelzine and haloperidol reduced it. NGF levels in the amygdala and brain stem were not changed by any medication. Chronic administration of chlordiazepoxide did not affect NGF protein in the brain. Conclusion: Psychotropic drugs exert dissimilar effects on NGF protein levels in the brain. This might be indicative of their therapeutic properties and differential effects on cognitive function. Psychotropic drugs, Nerve growth factor, Brain, Rat فاکتور رشد عصبی، داروهای سایکوتروپیک، مغز، موش صحرایی 244 252 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-128-99&slc_lang=en&sid=1 2009/04/22 1388/2/2 2014/05/15 1393/2/25 Parichehr Hassanzadeh پریچهر حسن زاده pari_has@yahoo.com 0031947532846006610 0031947532846006610 Yes Anna Hassanzadeh آنا حسن زاده anna_1367@yahoo.com 0031947532846006611 0031947532846006611 No

en بررسی اثر ایسکمی- پرفیوژن مجدد کبد بر عملکرد و شاخص‌های استرس‌اکسیداتیو کلیه چکیده: مقدمه: ( (IRکبد پدیده شایع کلینیکی است که در موارد متعددی از قبیل آسیب، تروما و پیوند کبد دیده می‌شود. بررسی‌های اخیر نشان میدهد آسیب حاد کبدی ناشی از ایسکمی- پرفیوژن مجدد این عضو با ایجاد پاسخ‌های التهاب سیستمیک در نهایت می‌تواند موجب اختلال عملکرد ارگان‌های دوردست مانند قلب و ریه گردد. لذا در این تحقیق به بررسی تغییرات عملکردی و شاخص‌های استرس‌اکسیداتیو کلیه بدنبال ایسکمی- پرفیوژن مجدد کبد پرداختیم. روش‌ها: موشهای صحرایی نر تحت عمل جراحی شم یا 90 دقیقه ایسکمی کبد با 4 یا 24 ساعت پرفیوژن مجدد قرار گرفتند. آسیب‌های ناشی ازIR کبد بر عملکرد آن با اندازه‌گیری آلانین‌ترانس‌آمیناز، آسپارتات‌ترانس‌آمیناز، آلکالین‌فسفاتاز و لاکتات‌دهیدروژناز سرم و اثرات آن بر عملکرد کلیه‌ها با سنجش نیتروژن اوره خون و کراتینین سرم بررسی گردید. همچنین سطوح مالون‌دی‌آلدهاید و میزان فعالیت آنزیم‌های سوپراکسیددسموتاز و کاتالاز بافت کلیه به عنوان شاخص‌های استرس‌اکسیداتیو کلیوی اندازه‌گیری شد. یافته‌ها: 90 دقیقه ایسکمی کبد- 4 ساعت پرفیوژن مجدد موجب کاهش عملکرد کلیه‌ها گردید که با افزایش میزان نیتروژن اوره خون نشان داده شد. این تغییرات همچنین با افزایش سطوح مالون‌دی‌آلدهاید کلیه و کاهش فعالیت سوپراکسیددسموتاز و کاتالاز همراه بود. 24 ساعت پرفیوژن مجدد کبد موجب آسیبهای کمتری در عملکرد و شاخص‌‌‌‌‌‌های استرس‌اکسیداتیو کلیه‌ گردید. Introduction: Liver ischemia/reperfusion (IR) is a major clinical problem, which occurs during several conditions such as liver damage, trauma and transplantation. Recent studies indicate that IR-induced acute liver failure causes injuries of distant organs such as heart and lungs by systematic inflammatory responses. Therefore, in the present study, effects of hepatic IR induction were studied on the kidneys. Methods: Male rats were subjected to either sham operation or 90 min liver ischemia followed by 4 or 24 hrs of reperfusion. Liver IR injury was assessed by measurement of serum alanine transaminase (ALT), aspartate transaminase (AST), alkaline phosphatase (ALP) and lactate dehydrogenases (LDH) levels. Blood Urea Nitrogen (BUN) and creatinine (Cr) were determined as renal function indices. Renal malondialdehyde (MDA), superoxide dismutase (SOD) and catalase activities were also evaluated for assessment of oxidative stress. Results: Ninety min liver ischemia followed by 4 hours of reperfusion caused a reduction in renal function demonstrated by an increase in BUN level. This was accompanied by an increase in renal MDA levels and a decrease in SOD and catalase activities. Liver reperfusion for 24 hours resulted in smaller damage to renal function and oxidative stress parameters. Conclusion: This study suggests that liver IR causes renal damage reflected in functional abnormalities and oxidative stress. This damage is reduced by increasing the reperfusion time. Liver ischemia/reperfusion, oxidative stress, kidney. واژه‌های کلیدی: ایسکمی- پرفیوژن مجدد کبد، استرس اکسیداتیو، کلیه 254 262 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-231-1&slc_lang=en&sid=1 2009/04/222009/04/25 1388/2/5 2014/05/152014/05/15 1393/2/25 Saideh Mikaeili سعیده میکاییلی mikaeili@razi.tums.ac.ir 0031947532846006601 0031947532846006601 No Mehri Kadkhodaee مهری کدخدایی kadkhodm@tums.ac.ir 0031947532846006602 0031947532846006602 Yes Fereshteh Golab فرشته گلاب frgol@yahoo.com 0031947532846006603 0031947532846006603 No Maryam Zahmatkesh مریم زحمتکش zahmatkm@sina.tums.ac.ir 0031947532846006604 0031947532846006604 No Mitra Mahdavi-Mazdeh میترا مهدوی مزده mmahdavi@sina.tums.ac.ir 0031947532846006605 0031947532846006605 No Behjat Seifi بهجت سیفی behins@yahoo.com 0031947532846006606 0031947532846006606 No Hossein-Ali Arab حسینعلی عرب 0031947532846006607 0031947532846006607 No ُSedighe Shams صدیقه شمس 0031947532846006608 0031947532846006608 No Fahimeh Jafari فهیمه جعفری 0031947532846006609 0031947532846006609 No

en اثر محافظت عصبی عصاره هیدرو الکلی سیاه دانه در مرگ سلولی القاء شده توسط محرومیت از سرم/گلوکز در سلول PC12 چکیده : سابقه و هدف: مرگ سلولی به علت محرومیت سرم/گلوکز در سلول PC12 مدل مناسبی جهت بررسی ایسکمی مغزی و بیماریهای نورودژنراتیو می باشد. گیاه سیاه دانه به عنوان یک آنتی اکسیدان شناخته شده است. مطالعه حاضر جهت بررسی اثرات محافظت کننده احتمالی عصاره سیاه دانه در مرگ سلولی ناشی از محرومیت از سرم/گلوکز در سلول عصبی PC12 که مدل برون تنی in vitro ایسکمی مغزی است انجام گردیده است . روش تحقیق: سلولهای PC12 در حضور محیط کشت DMEM محتوی 10% سرم جنین گاو، 100 واحد در میلی لیتر پنی سیلین و 100 میکرو گرو در میلی لیتر استرپتومایسین کشت داده شد. سلول ها یک شب پس از کشت در مجاورت محیط بدون سرم/ گلوکز به مدت 6 و 18 ساعت قرار گرفتند. میزان بقاء سلولی پس از پیش تیمار با غلظت های مختلف عصاره سیاه دانه (250- 81/7 میکرو گرم در میلی لیتر) به روش MTT بررسی گردید. اندازه گیری ROS درون سلولی با استفاده از 2',7'-dichlorofluorescein diacetate (DCF-DA) در دستگاه فلوسیتومتری انجام گردید. یافته ها: مجاورت سلول ها با محیط بدون سرم/ گلوکز به مدت 6 و 18 میزان بقاء سلولی گردید. سمیت محرومیت از سرم/ گلوگز بر سلولهای PC12 در حضور عصاره سیاه دانه (250- 81/7 میکرو گرم در میلی لیتر) کاهش یافت. نتیجه گیری: عصاره سیاه دانه با توجه به اثرات آنتی اکسیدانتی آن می تواند به عنوان یک ترکیب امید بخش در درمان ایسکمی مغزی و بیماریهای تحلیل یرنده اعصاب مد نظر قرار گیرد. Introduction: The Serum/Glucose deprivation -induced cell death in cultured PC12 cells represents a useful in vitro model for the study of brain ischemia and neurodegenerative disorders. Nigella sativa L. has been known as a source of antioxidants. To elucidate the neuroprotective actions of N. sativa extract in vitro, we studied the effect of N. sativa extract on cultured PC12 cells under serum/glucose deprivation conditions. Methods: PC12 cells were cultured in DMEM medium containing 10% (v/v) fetal bovine serum, 100 units/ml penicillin, and 100 μg/ml streptomycin. Cells were seeded overnight and then deprived of serum/glucose for 6 and 18 h. Cells were pretreated with different concentrations of N. sativa extract (7.81-250 μg/ml). Cell viability was quantitated by MTT assay. Intracellular ROS production was measured by flow cytometry using 2', 7’-Dichlorofluorescin diacetate (DCF-DA). Results: Depriving the PC-12 cells of serum/glucose caused prominent cell toxicity at least after 6 and 18 h. Pretreatment of PC12 cells with N. sativa (7.81-250 μg/ml) could reduce serum/glucose deprivation-induced cytotoicity in PC12 cells after 18 h. The experimental results suggest that N. sativa extract protects the PC12 cells against Serum/Glucose deprivation-induced cytotoxicity. Conclusion: Our findings might raise a possibility of potential therapeutic application of N. sativa extract for preventing and treating cerebral ischemic and neurodegenerative diseases. PC12, serum/glucose free, toxicity, Nigella sativa لغات کلیدی: محرومیت از سرم/ گلوگز ، سلول PC12 ، سمیت سلولی، رادیکال آزاد، عصاره سیاه دانه 263 270 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-376-1&slc_lang=en&sid=1 2009/04/222009/04/252009/09/10 1388/6/19 2014/05/152014/05/152014/05/15 1393/2/25 Zahra Tayarani-Najaran زهرا طیرانی نجاران 0031947532846006620 0031947532846006620 No Hamid Reza Sadeghnia حمیدرضا صادق نیا 0031947532846006621 0031947532846006621 No Mozhgan Asghari مژگان اصغری 0031947532846006622 0031947532846006622 No Seyed Hadi Mousavi سید هادی موسوی mousavih@mums.ac.ir 0031947532846006623 0031947532846006623 Yes

en مورفین تکامل ناحیه ی فوآ در چشم جنین موشهای آزمایشگاهی بزرگ نژاد ویستار را به تاخیر می اندازد، دخالت احتمالی کورتیکوسترون هدف: سیستم بینایی یکی از سیستم های حسی مهم در طول زندگی جانوران است و حیات اکثر جانوران به عملکرد صحیح این سیستم بستگی دارد. با توجه به اینکه در تحقیقات قبلی مشخص شده است که مصرف مورفین در طول بارداری، می تواند باعث ایجاد نقص و تاخیر در تکامل دستگاه عصبی جنین شود، در این مطالعه تغیرات ناحیه ی فوآ چشم جنین مادرانی که در دوران بارداری مورفین خوراکی دریافت کرده بودند مورد بررسی قرار گرفته است. روش کار: در این آزمایش موش‌های ماده بزرگ آزمایشگاهی نژاد ویستار با میانگین وزنی 250-300 گرم مورد استفاده قرار گرفتند. پس از حصول اطمینان از بارداری (روز صفر جنینی، E0)، موش های ماده به دو گروه آزمایش و شاهد تقسیم شدند. گروه شاهد در طول آزمایش آب شرب شهری و گروه آزمایش آب شرب شهری حاوی مورفین ( mg/kg05/0) دریافت کردند. در روز 13 بارداری (E13) از گوشه ی چشم موش‌های ماده باردار به منظور تعیین سطح کورتیکوسترون پلاسما خون گیری به عمل آمد. کورتیکوسترون پلاسما با استفاده از کیت کورتیکوسترون و به روش الایزا تعیین شد. در روز17 بارداری (E17) موش ها با استفاده از کلروفرم کشته شده و جنین‌ها طی عمل جراحی از بدن حیوان خارج شد. جنین ها به مدت یک ماه در محلول فیکساتیو فرمالین 10% قرار گرفتند، وزن جنین ها و طول قدامی – خلفی آنها به عنوان معیاری از طول جنین اندازه گیری شد. سپس سر جنین‌ها جدا و مراحل پردازش بافتی‌، برش گیری و رنگ آمیزی به روش هماتوکسیلین – ائوزین انجام شد و بوسیله‌ی میکروسکوپ نوری و نرم افزار موتیک (MOTIC) ناحیه ی فوآ آنها تحت بررسی قرار گرفت. نتایج: سطح کورتیکوسترون پلاسما در نمونه‌های خونی مربوط به گروه آزمایش در مقایسه با گروه شاهد افزایش قابل ملاحظه‌ای را نشان داد. وزن و طول جنین‌ها تفاوت معناداری در دو گروه نداشت. قطر ناحیه‌ی فوآ در گروه آزمایش نسبت به گروه شاهد بسیار کمتر بود و فضای خالی بین سلولها مشاهده می شد. نتیجه‌گیری: این نتایج نشان میدهد که مصرف مورفین در زمان بارداری باعث ایجاد نقص و تاخیر در تکوین ناحیه فوآی چشم جنین شده و ممکن است قسمتی از این اثر به دلیل افزایش غلظت کورتیکوسترون پلاسما در گروه آزمایش باشد Abstract* Introduction: Visual system have been considered as among important sensory system in animals’ life span and their survival is closely related to normal visual system functioning. Since in previous studies it have been revealed that morphine consumption during pregnancy could lead to defect and delay in nervous system development in the embryos, in the present study, changes induced by morphine in Fovea area in the ayes of embryos whom their mothers received oral morphine during pregnancy period were studied. Methods: Female Wistar rats (250-300 g) were used in this study. 24 hours after mating with male rats, the females were separated and their vaginal smear was obtained for sperm detection. This day was considered as embryonic day zero (E0). The females then were divided randomly into experimental or control group .Controls received tap water where as experiments received morphine (0.05 mg/ml) in their waters. On the E13 blood samples were collected from the retro-orbital sinus of all animals for plasma corticosterone detection. On the E17, the animals were killed by chloroform over dose and their embryos were taken out surgically. The embryos were fixed in formalin 10% for 30 days. Their length and weight were determined by digital scale and kalper respectively. At this time, the embryos head was removed for tissue processing, cutting and Hematoxylin -Eosin (H;E) staining. The samples were evaluated using light microscope and MOTIC soft ware. Results: Our data indicated that plasma corticosterone level was dramatically increased in experimental group. Interestingly, neither weight nor the length of the embryos did not statistically differ in experimental compare with controls. In addition, the Fovea area was thinner in experimental group and there was space between cells. Conclusion: This results indicated that oral morphine consumption during pregnancy may induces defect or delay in Fovea development and at least a part of this defect may be due to an increase in plasma corticosterone level in experimental group. Keywords: Visual System, Fovea, Morphine, Corticosterone, Rat. *Corresponding Visual System, Fovea, Morphine, Corticosterone, Rat سیستم بینایی، ناحیه ی فوآ، مورفین، کورتیکوسترون، موش بزرگ آزمایشگاهی 271 278 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-74-52&slc_lang=en&sid=1 2009/04/222009/04/252009/09/102009/10/10 1388/7/18 2014/05/152014/05/152014/05/152014/05/15 1393/2/25 Mina Ramazani مینا رمضانی 0031947532846006570 0031947532846006570 No Elaheh Tekyeh الهه تکیه 0031947532846006571 0031947532846006571 No Homeira Zardooz حمیرا زردوز 0031947532846006572 0031947532846006572 No Hossein Bahadoran حسین بهادران 0031947532846006573 0031947532846006573 No Hedayat Sahraei هدایت صحرائی h.sahraei@bmsu.ac.ir 0031947532846006574 0031947532846006574 Yes

en اثر ضد بارداری تزریق عصاره آبی بخش های هوایی گیاه سداب در موش های ماده نابالغ نژاد Balb/c زمینه وهدف: گیاه Ruta graveolens (سداب) موجب تحریک ماهیچه رحمی و آغاز دوره های قاعدگی میشود. عصاره این گیاه سبب کاهش لقاح و نیز مانع لانه گزینی تخم لقاح یافته می شود. هدف ما بررسی اثر ضد باروری عصاره آبی سداب بر سیستم تولید مثلی ماده در موشهای نابالغ میباشد. روش: موش های ماده نابالغ Balb/C در محدوده سنی5-4هفته به سه گروه تجربی، شاهد وکنترل تقسیم شدند . بعد از تعیین LD50 عصاره الکلی (mg/k620 ) ، mg/kg 310 از عصاره آبی سداب به صورت درون صفاقی، یک روز در میان به مدت یک هفته به موشهای گروه تجربی تزریق شد . به گروه شاهد به همان میزان نرمال سالین تزریق شد و حیوانات گروه کنترل دست نخورده باقی ماندند .یک ماه بعد با مخلوط کتامین و زایلزین حیوانات عمیقا" بیهوش شدند . خونگیری از قلب انجام و سرم جدا شده در دمای C° 20 - نگهداری گردید . تخمدان ها خارج ،وزن شده و برای تحلیل بافت شناسی در محلول بوئن قرارگرفتند. یافته ها : کاهش معنی داری ( 01/0p< )، در تعداد فولیکول های بدوی در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل دیده شد. وزن تخمدان ها، قطر و تعداد جسم زرد نیز کاهش یافت ولی این کاهش فقط در مورد قطر جسم زرد نسبت به گروه کنترل معنی دار( 05/0pp ) نشان داد. میزان استروژن سرم نیز در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل به طور معنی داری (05/0>p) کاهش یافته بود. نتیجه گیری : استفاده از عصاره آبی گیاه سداب با تغییر در میزان هورمونهای جنسی و مورفولوژی تخمدان منجر به تغییر عملکرد سیستم تولید مثلی در موش های نابالغ ماده میشود بنابراین احتمالا این گیاه میتواند جهت کنترل باروری مورد استفاده واقع گردد. Introduction: Ruta graveolens (RG) stimulates muscles of the uterus, which in turn may initiate menstrual cycles. RG decreases fertility and may also block the implantation of a fertilized egg. This work was undertaken to examine the possible effect of aqueous extract of RG on the reproductive system of immature female mice. Methods: For this reason, immature female Balb/C mouse aged 4-5 weeks were allocated to experimental, vehicle and control groups. After the determination of the LD50 of RG, which was 620 mg/kg, animals in experimental group were given 310 mg/kg of the aqueous extract of RG by intraperitoneal injections every other day for one week. In the vehicle group, animals received similar amounts of normal saline and the animals in the control group received no treatment. One month after the last injection, animals were deeply anaesthetized and blood was collected by cardiac puncture. Serum was separated and kept at -20°C. Ovaries were also removed at the same time, weighed and kept in Bouin's solution for histological analysis. Results: The results showed a significant decrease (p<0.01) in the number of primordial follicles in the experimental group compared to the group of control. Also the ovarian weight, number of corpus luteum and the diameter of remaining corpus luteum decreased. The reduction of the diameter of corpus luteum was significant (p<0.05) compared to the control animals. The number of atretic graffian follicles was significantly increased (p<0.05), while estrogen levels were significantly decreased (p<0.05) in the experimental group compared to the control. Conclusion: Aqueous extract of RG can interfere with reproductive system function in immature female mice by alterations in sex hormonal level and ovarian morphology and might be useful as an antifertility substance. Ruta graveolens, aqueous extracts, Female reproductive system, Balb/C mice. سداب ، عصاره آبی، سیستم تولید مثلی ماده ، موش نژاد Balb/C 279 287 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-269-3&slc_lang=en&sid=1 2009/04/222009/04/252009/09/102009/10/102009/04/15 1388/1/26 2014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/15 1393/2/25 Farinaz Nasirinezhad فریناز نصیری نژاد fnasiri@iums.ac.ir 0031947532846006612 0031947532846006612 Yes fatemeh Mirzakoochak Khoshnevis فاطمه میرزا کوچک خوشنویس 0031947532846006613 0031947532846006613 No Kazem Parivar کاظم پریور 0031947532846006614 0031947532846006614 No Ghoramreza Amin غلامرضا امین 0031947532846006615 0031947532846006615 No

en اثردرمانی گابا بر بهبود علایم دیابت نوع یک در موش Non Obese Diabeti مقدمه گابا یک توروترانسمینر مهاری است که با غلظت زیاد در سیستم عصبی وجود دارد برخی از مطالعات نشان داده اند غلظت گابا در نمونه های دیابتی کاهش می یابد. در رابطه با اثر گابا بر روی ترشح انسولین و گلوکاگن گزارشات ضد و نقیضی وجود دارد. هدف این مطالعه بررسی اثرات درمانی گابا در موشهای دیابتیک NOD است و این که نشان داده شود آیا گابا می تواند ترشح انسولین را در موشهای دیابتی به سطح نرمال باز گرداند؟ و برخی از علائم دیابت را بهبود بخشد. روش و مواد در این مطالعه از 20 سر موش نر نژاد ( (Non obese diabetic mice NOD با سن هفت چهار استفاده شد دو ماه پس از القای دیابت حیوانات به دو گروه تقسیم شدند. یک گروه روزانه 200 میکرو مول گابا که درPBS(Phosphate Buffer Solution) حل شده بود(حجم1/0سی سی) به صورت تزریق داخل صفاقی دریافت نمودند و گروه دیگر به صورت تزریق داخل صفاقی هم حجم گابا از محلول PBS به مدت یک ماه دریافت کردند و به عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شده. نتایج تجویز گابا توانست غلظت گلوکز و گلوکاگن پلاسما را کاهش دهد همچنین میزان چربی در نواحی شکم و مزانتر و میزان مصرف آب و حجم ادرار نیز کاهش یافت. در حالیکه میزان C-Peptide پلاسما افزایش یافت. تجویز گابا تاثیری بر میزان مصرف غذا نداشت. نتیجه گیری با توجه به اینکه موشهای نژاد NOD به دلیل دستکاری ژنتیکی با افزایش سن در بدنشان مشابه افراد دیابت نوع یک، نوعی آنتی بادی بر علیه پانکراس ساخته می شود که سبب تخریب پانکراس می شود وتجویز گابا توانست سبب بهبود برخی از علائم دیابت در آنها شود بنابراین به نظر می رسد شاید بتوان در آینده از گابا جهت درمان دیابت نوع یک استفاده نمود. Introduction: Gama amino butyric acid (GABA) is the major inhibitory neurotransmitter in the mammalian nervous system. The concentration of GABA and the number of GABA cell secretion decrease in diabetic patient and experimental diabetes model. The reported effects of GABA activation on insulin secretion from beta cells have been controversial. In this study we investigated if GABA administration in animal diabetes model can change insulin and glucagon secretion and improve some diabetic symptoms. Methods: Twenty fourth-week old NOD mi(Non obese diabetic mice) ce were used. Two months after diabetic induction animals were divided into the two groups. One group received 200 μmol of GABA and the other group received phosphate buffer solution (PBS) for one month. Results: GABA administration could significantly decrease plasma glucose and glucagon level, water consumption and urine volume and body fat distribution in the mesenteric bed and abdominal wall. It also could increase plasma Cpeptide level and it has not effect on food intake. Conclusion: NOD mice is very good genetically model for type one diabetes and GABA administration in this mice could treatment some of diabetic symptom. It seems may be we could use of GABA for treatment of diabetic symptom in future. Keywords: Type one diabetes, GABA, C-peptide, Glocagon, glucose, NOD mice. Type one diabetes, GABA, C-peptide, Glocagon, glucose, NOD mice دیابت نوع یک‘C-Peptide ‘ گلوکاگن‘ گلوکز، موش NOD 288 296 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-379-1&slc_lang=en&sid=1 2009/04/222009/04/252009/09/102009/10/102009/04/152009/10/1 1388/7/9 2014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/15 1393/2/25 Nepton Soltani نپتون سلطانی solnep2002@yahoo.com 0031947532846006575 0031947532846006575 Yes Mansoor Keshavarz منصور کشاورز 0031947532846006576 0031947532846006576 No Qinghua Wang چینوا ونگ 0031947532846006577 0031947532846006577 No

en اثرات سیر بر عوارض تولید مثلی ناشی از دیابت ملیتوس در موش‌های صحرایی نر مقدمه: دیابت ملیتوس تاثیرات مختلفی روی فعالیت‌های جنسی و تولید مثلی در انسان‌ها و حیوانات دارد. دیابت باعث کاهش باروری و میل جنسی می شود. از طرفی نقش گیاهان داروئی در کنترل و تخفیف بیماری‌ها از جمله دیابت مورد توجه قرار گرفته است. مطالعه حاضر بررسی اثر آب سیر روی عوارض تولید مثلی ناشی از دیابت می باشد. مواد و روش‌ها: 40 موش صحرایی نر از نژاد ویستار به 5 گروه تقسیم شدند. 1- گروه نرمال (N)، 2- گروه نرمال+ سیر (N+G)، 3- گروه دیابتی (D)، 4- گروه دیابتی+سیر قبل (D+Gb) دریافت سیر به مدت سه هفته قبل از تزریق STZ و ادامه‏ی آن برای سه هفته‏ی دیگر 5- گروه دیابتی+سیر بعد (D+Ga) دریافت سیر به مدت سه هفته بعد از تزریق STZ. دیابت از طریق تزریق داخل صفاقی (mg/kg60) استرپتوزوتوسین ایجاد شد. آب سیر با دوز 1میلی لیتر به ازاء هر صد گرم وزن بدن توسط گاواژ به موش‌های صحرایی خورانده شد. تعداد سلول‌های لیدیگ شمارش شد. بیضه توزین گردید و سطح سرمی گلوکز، تستسترون و استرادیول مورد سنجش قرار گرفت. نتایج: دیابت باعث کاهش قابل توجه در وزن بیضه، تعداد سلول‌های لیدیگ، سطح تستسترون و استرادیول سرم موش‌های صحرایی می شود. آب سیر باعث افزایش در تعداد سلول لیدیگ، وزن بیضه، سطح تستسترون و استرادیول سرم در گروه‌های D+Gb و D+Ga در مقایسه با گروه D گردید. همچنین گروهی که قبل از تزریق STZ سیر دریافت نمود بهبودی بیشتری را نسبت به گروه دریافت کننده‌ی سیر پس از تزریق STZ از خود نشان داد. نتیجه گیری: این نتایج نشان می دهد که مصرف آب سیر دارای هر دو تاثیر درمانی و پیشگیرانه روی عوارض تولید مثلی ناشی از دیابت در موش های صحرایی دیابتی می باشد. Introduction: Diabetes mellitus has adverse effects on male sexual and reproductive functions in human and animals. Diabetes results in reduced fertility and libido. Medicinal plants have attracted much attention in controlling many diseases such as diabetes. In the present study, we aimed to investigate the effect of garlic juice on testicular damage. Methods: Forty male rats (250±20) were divided into 5 groups as follows: 1- Group normal (N) 2- Group Normal+Garlic (N+G) received garlic juice for 6 weeks. 3- Diabetic (D) received streptozotocin (STZ), 60mg/kg BW/i.p. 4- Group diabetic+garlic before (D+Gb) received garlic juice for 3 weeks before STZ injection and continued for more 3 weeks. 5- Group diabetic+garlic after (D+Ga) three days after STZ injection, they received garlic juice for 3 weeks. Garlic juice was given by gavage (1ml/100g BW). Number of leydig cells, testis weight, serum levels of testosterone and estradiol were assessed. Results: diabetic rats showed a marked decrease in the number of leydig cells, testis weight, serum levels of testosterone and estradiol. Garlic juice significantly increased the number of leydig cells, testis weight, serum levels of testosterone and estradiol in group 4 and 5 compared to group 3. The diabetic group receiving garlic before STZ injection showed more amelioration in complications than that receiving it after STZ injection. Conclusion: these results suggest that garlic juice supplementation could play both preventive and therapeutic role on testicular damage in diabetic rats. garlic, reproductive system, diabetes mellitus. سیر، سیستم تولیدمثلی، دیابت ملیتوس 297 307 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-323-2&slc_lang=en&sid=1 2009/04/222009/04/252009/09/102009/10/102009/04/152009/10/12009/02/21 1387/12/3 2014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/15 1393/2/25 Akram Abdolahnejad اکرم عبداله نژاد 0031947532846006617 0031947532846006617 No Ali Gol علی گل agol@mail.uk.ac.ir 0031947532846006618 0031947532846006618 Yes Shahriar Dabiri شهریار دبیری 0031947532846006619 0031947532846006619 No

en اندازه گیری اتوماتیک تغییرات لحظه ای دیواره شریان کاروتید با استفاده از تصاویرمتوالی فراصوتی چکیده – در این مطالعه یک روش آنالیز کامپیوتری با استفاده از برنامه گرادیان بیشینه برای استخراج تغییرات لحظه ای دیواره دور و نزدیک شریان کاروتید مشترک با استفاده از تصاویر متوالی فراصوتی ارائه شده است. در این کاربری خاص؛ برنامه گرادیان بیشینه اصلاح شده و چند مشخصه از الگوریتم برنامه ریزی پویا به آن اضافه شده است. برنامه روی شریان کاروتید مشترک 15 داوطلب سالم مورد ارزیابی قرار گرفت. اندازه موضعی شدت روشنایی رگ؛ گرادیان شدت روشنایی و شرایط مرزی از تمام تصاویر فراصوتی متوالی و در طول سه سیکل قلبی استخراج شد. در این مطالعه تغییرات لحظه ای دیواره های دور و نزدیک و نیز قطر لومن شریان برآورد شد. برای اعتبارسنجی روش اتوماتیک؛ اندازه گیری های دستی انجام گرفت و با روش اتوماتیک مقایسه شد. سپس قطر در حداکثر سیستول؛ در انتهای دیاستول و نیز قطر میانگین در طول سه دوره قلبی با استفاده از روش اتوماتیک استخراج شد و با اندازه گیری های حاصله به روش دستی مقایسه شد. با استفاده از آنالیز توصیفی pair t-test تمایز معنی داری میان دو روش اتوماتیک و دستی مشاهده نشد (عدد p بیش تر از 05/0). همبستگی معنی داری میان پارامترهای اندازه گیری شده با روش اتوماتیک و روش دستی با انالیز همبستگی (ضریب برازش 85/0 با عدد p کمتر از 05/0) و با تورش ناچیز (003/0 میلی متر) نیز توسط آنالیز Blant-Altman تعیین شد. نتایج این مطالعه نشان می دهد که روش آنالیز کامپیوتری قادر است به طور اتوماتیک تغییرات لحظه ای دیواره شریان را در تصاویر فراصوتی متوالی استخراج کند.. Introduction: This study presents a computerized analyzing method for detection of instantaneous changes of far and near walls of the common carotid artery in sequential ultrasound images by applying the maximum gradient algorithm. Maximum gradient was modified and some characteristics were added from the dynamic programming algorithm for our applications. Methods: The algorithm was evaluated on the common carotid artery of 10 healthy volunteers. Local measurements of vessel intensity, intensity gradient and boundary continuity are extracted for all of the sequential ultrasonic frames throughout three cycles. We extracted the instantaneous changes of far and near arterial walls and hence the lumen diameter. The manual measurements were applied and compared for validation of the automatic method. Peak systolic, end diastolic and mean diameters extracted by the automated method were compared with the same parameters measured by the manual method throughout three cycles. Results: There was no significant difference between automated and manual methods (p>0.05) with paired t-test analysis. In the verification study, correlation between automated and manual methods was excellent (R2 = 0.85, p<0.05) with a negligible bias (0.003 mm) as determined by Bland Altman analysis. Conclusion: It is concluded that computerized analyzing method can automatically detect the instantaneous changes of the arterial walls in sequential B-mode images. Ultrasound, Biomechanical behavior, Carotid artery, Maximum gradient algorithm اولتراسوند، رفتار بیومکانیکی شریان کاروتید، الگوریتم ماکزیمم گرادیان 308 318 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-53-1&slc_lang=en&sid=1 2009/04/222009/04/252009/09/102009/10/102009/04/152009/10/12009/02/212009/05/6 1388/2/16 2014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/15 1393/2/25 Mehravar Rafati مهرآور رفعتی 0031947532846006597 0031947532846006597 No Manijhe Mokhtari-Dizaji منیژه مختاری Mokhtarm@modares.ac.ir 0031947532846006598 0031947532846006598 Yes Hajir Saberi هژیر صابری 0031947532846006599 0031947532846006599 No Hadi Grailu هادی گرایلو 0031947532846006600 0031947532846006600 No

en ارزیابی اثرات ورزش بر کاهش حافظه فضایی ناشی از تخریب هسته قاعده ای ماگنوسلولاریس(NBM )     مقدمه: مطالعات نشان داده اند که ورزش اثرات متناقضی بر حافظه فضایی دارد.در این تحقیق با استفاده ازماز آبی موریس( (MWM اثرات دویدن با ترید میل روی حافظه فضایی در مدل حیوانی بیماری آلزایمر مورد ارزیابی قرار گرفت.   روش ها: ابتدا همه حیوانات در دستگاه MWM مورد آزمون یادگیری و حافظه فضایی قرار گرفتند سپس به گروههای شم،آلزایمری، شم–آلزایمری ، آلزایمری-ورزش کوتاه مدت(10روز) وآلزایمری-ورزش بلند مدت(60روز)( (n=10 تقسیم شدند.درگروه شم فقط در هسته قاعده ای ماگنوسلولاریس سوزن تزریق عبور داده شد ولی گروههای آلزایمری-ورزش کوتاه مدت و آلزایمری-ورزش بلند مدت توسط تزریق ایبوتونیک اسید در NBM آلزایمر ایجاد گردید سپس توسط دستگاه تردمیل ورزش داده شدند.   یافته ها:پس از آزمون حافظه فضایی نتایج نشان دادند که بین گروه شم وسالم تفاوت معنی دار مشاهده نگردیده است.علاوه بر این زمان شنا کردن در ناحیه اول(هدف) در زمانهای 1هفته پس از آموزش شنا کردن در گروه مورد آزمون قبل وبعد آلزایمری شدن تفاوت معنی دار وجود داشته است( p<0.001 ). همچنین زمان شنا کردن در ناحیه اول(هدف) در گروههای آلزایمری شده قبل و بعد ازورزش کوتاه مدت (آلزایمری-ورزش کوتاه مدت) تفاوت معنی دار نشان داده است( p<0.001 ) همچنین زمان شنا کردن در ناحیه اول(هدف) در گروههای آلزایمری شده قبل و بعد ازورزش بلند مدت(آلزایمری-ورزش بلند مدت) تفاوت معنی دار نشان داده است( p<0.001 )   نتیجه گیری:نتایج نشان می دهند که هم ورزش کوتاه مدت وهم ورزش بلند مدت می تواند کاهش حافظه فضایی در مدل حیوانی بیماری آلزایمر را بهبود بخشد هر چند که ورزش بلند مدت بهبود بیشتری در بیماری آلزایمر ایجاد می کند که البته تحقیقات گسترده تری در این زمینه توسط محقق درحال انجام می باشد.   Introduction: Previous studies have shown that exercise enhances cognitive and functional capacities in patients with Alzheimer's disease (AD). In this study, we investigated the effect of long-term (60 days) and short- term (10 days) exercise on the spatial memory deficits in an animal model of AD. Methods: Fifty male rats were divided into 5 groups 1) intact, 2) sham, 3) sham-Alzheimer 4) Alzheimer-short term exercise and 5) Alzheimer-long term exercise. For spatial task evaluation, all groups were tested 5 days in a repeated-acquisition Morris water maze (MWM) tank task, and then tested in a probe trial, in which no escape platform was present, 1 week and 1 month later. Alzheimer’s disease was induced by bilateral lesioning of nucleus basalis magnocellularis (NBM) in rats and they were checked by MWM task. Alzheimer-short term exercise and Alzheimerlong term exercise groups were trained in treadmill and then were tested for 1 session in MWM tank task. Results: Analysis of data showed that the time spent in the goal zone of the MWM tank during the 60 sec probe trial were significantly different in sham and Alzheimer groups (p<0.001). There was a significant difference in memory before and after short term exercise (p<0.001) and long term exercise (p<0.001) in Alzheimer groups. Conclusion: These data suggest that short-term and long-term treadmill running exercise improved spatial memory deficits in an animal model of AD. Keywords: Alzheimer's disease, spatial memory, exercise, Nucleus Basalis Magnocellularis. Keywords: Alzheimer\'s disease,spatial memory,exercise,Nucleus Basalis Magnocellularis واژه های کلیدی: بیماری آلزایمر، حافظه فضایی، ورزش ترید میل، هسته قاعده ای ماگنوسلولاریس 319 327 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-354-1&slc_lang=en&sid=1 2009/04/222009/04/252009/09/102009/10/102009/04/152009/10/12009/02/212009/05/62009/06/7 1388/3/17 2014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/15 1393/2/25 reihaneh hoveida ریحانه هویدا dr.rhoveida@yahoo.com 0031947532846006584 0031947532846006584 Yes hojjatalah alaei حجت اله علایی 0031947532846006585 0031947532846006585 No shahrbanoo oryan شهربانو عریان 0031947532846006586 0031947532846006586 No hplamreza ghavipanjeh غلامرضا قوی پنجه 0031947532846006587 0031947532846006587 No

fa مطالعه تجربی اثر محافظتی نورونی ماده آنتی اکسیدانت مقدمه: کهولت سن ، از علل مهم بیماریهای نورودژنراتیو مانند آلزایمر و پارکینسون محسوب می گردد. شواهد بسیاری دلالت بر دخالت استرس اکسیداتیو در پاتوفیزیولوژی این بیماریها وجود دارد. در این مطالعه تجربی ، اثر آنتی اکسیدانت کورکومین درمقابل سمیت عصبی ناشی از هوموسیستئین بررسی شده است. روشها: دراین مطالعه کورکومین در مقادیر5˛ 15و 45 میلی گرم بر کیلوگرم بطور داخل صفا قی در موش صحرایی و یکبار تزریق در روز در یک دوره 10 روزه تزریق شد و شروع تزریقات 5 روز پیش از تزریق داخل بطنی مغزی (i.c.v) هوموسیستئین ( 0.2 µmol/µl ) بوده است. آزمونهای رفتاری ˛ بیوشیمیایی و بافت شناسی در گروههای جداگانه 24 سا عت پس از آخرین تزریق کورکومین و یا حامل آن انجام شد. آزمونهای رفتاری شامل تست اجتناب غیر فعال و بررسی فعالیت حرکتی بوده است. در بررسی بیوشیمیایی غلظت مالوندی آلدهید (MDA ) و آنیون سوپراکساید ( SOA ) در بافت هوموژن مغز موش اندازه گیری شد . همچنین بررسیهای بافت شناسی نشان داد که هوموسیستئین قادر به کاهش تعداد سلولهای هیپوکامپ می باشد و با مصرف کورکومین این کاهش مهار شد. یافته ها: نتایج حاصله حاکی از آن است که هوموسیستئین موجب القاء لیپید پر اکسیداسیون در مغز رت و افزایش سطح غلظت مالوندی آلدهید و آنیون سوپر اکسید در آن شده و از طرف دیگر سبب اختلال در ضبط حافظه در موش گردید. از طرفی کورکومین از مغز موش در مقابل لیپید پر اکسیداسیون محافظت نمود. نتیجه گیری: ترکیبات پلی فنل آنتی اکسیدانت ممکن است سیستم عصبی را در مقا بل استرس اکسیداتیو ناشی از هوموسیستئین محافظت کرده و سبب بهبود حافظه و یادگیری شوند. لذا محتمل است تجویز کورکومین در پیشگیری از برخی اختلالات دژنراتیو سیستم عصبی موثر واقع گردد . . Introduction: Aging is the major risk factor for neurodegenerative diseases and oxidative stress is involved in the pathophysiology of these diseases. Oxidative stress can induce neuronal damages and modulate intracellular signaling, ultimately leading to neuronal death by apoptosis or necrosis. Methods: In this study, we investigated the possible antioxidant and neuroprotective properties of the polyphenolic antioxidant compound, Curcumin against homocysteine (Hcy) neurotoxicity. Curcumin (5, 15, 45 mg/kg) was injected intraperitonealy once daily for a period of 10 days beginning 5 days prior to Hcy (0.2 μmol/μl) intracerebroventricular injection in rats. Biochemical and behavioral studies, including passive avoidance learning and locomotor activity tests were studied 24 h after the last curcumin or its vehicle injection. Also Histopathological studies and cell dencity in different regions of hippocampus was investigated. Results: Hcy could induce lipid peroxidation and increase MDA and SOA levels in rats' brain. Additionally, Hcy impaired memory retention in passive avoidance learning test. However, Curcumin treatment decreased MDA and SOA levels significantly as well as improved learning and memory in rats. Histopathological analysis also indicated that Hcy could decrease hippocampus cell count and Curcumin inhibited this toxic effect. Conclusion: These results suggest that Hcy may induce lipid peroxidation in rats' brain and decrease hippocampus cells. Also polyphenol treatment (Curcumin) has the ability to improve learning and memory deficits by protecting the nervous system against Oxidative stress. Keywords: Homocysteine, Curcumin, Lipid peroxidation, Oxidative Stress Curcumin, Homocysteine, Lipid peroxidation, Oxidative stress, Rat کورکومین˛ هوموسیستئین˛ لیپید پراکسیداسیون˛ استرس اکسیداتیو˛ رت 328 339 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-365-1&slc_lang=en&sid=1 2009/04/222009/04/252009/09/102009/10/102009/04/152009/10/12009/02/212009/05/62009/06/72009/07/16 1388/4/25 2014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/152014/05/15 1393/2/25 Masoumeh Sabetkasaei معصومه ثابت کسایی fkasaei@yahoo.com 0031947532846006578 0031947532846006578 Yes amin ataie امین عطایی 0031947532846006579 0031947532846006579 No Abbas Haghparast عباس حق پرست ataieamin@yahoo.com 0031947532846006580 0031947532846006580 No Akbar Hajizadeh Moghaddam اکبر حاجی زاده مقدم 0031947532846006581 0031947532846006581 No Ramin Ataie رامین عطایی 0031947532846006582 0031947532846006582 No Shiva Nasiraei شیوا نصیرایی 0031947532846006583 0031947532846006583 No