en jalali 1391 10 1 gregorian 2013 1 1 16 4 online 1 fulltext

en مزاج؛ گذشته، حال، آینده .مزاج به عنوان یک فاکتور فردی از اهمیت بالایی در طب سنتی برخوردار بوده و استفاده از آن در تشخیص و درمان بیماریها ، همچنین تعیین سبک زندگی فرد بسیار مرسوم است. از آنجایی که پزشکی به سوی یک درمان برای هر فرد پیش میرود بنابراین در آینده ریشه تفاوتهای فردی جایگاه بسیار مهمی خواهد داشت. در طب سنتی مزاج به عنوان تنها عامل تفاوتهای فردی میباشد لذا این اصل علمی در آینده ای نه چندان دور بسیار مورد توجه قرار خواهد گرفت. تحقیقات اخیر نیز نشان دهنده جایگاه تأث یر گذار مزاج در فیزیولوژی بدن میباشد. رابطه مزاج با عملکرد سیستم اتونوم و سیستم ایمنی، گروه های خونی و بیماریهای گوناگون مثالهای بارزی در تایید این ادعا میباشد. با توجه به این امر، مطالعه حاضر با هدف ارائه شمائی از تاریخچه علم مزاج، وضعیت کنونی و آینده آن تلاش دارد تا تصویری صحیح از روند پویایی که مزاج از گذشته تا آینده خواهد داشت را ترسیم نماید. Temperament (Mizaj), as an individual factor, has great importance in traditional medicine and its use in diagnosis and treatment of diseases, as well as the individual lifestyle is very common. Since medicine moves toward Personalized Medicine, the root of individual differences will find its position in different aspects of medicine in early future. In traditional medicine, temperament is defined as the only cause of individual differences and this scientific principle in the near future will be highly regarded. Recent studies also indicate the important role of temperament in body functions. Association of temperament with autonomic and immune systems, blood groups and various diseases also confirms this role. The present study provides a scheme of the history of temperament science, current status and its future, and tries to map a correct portray of temperament trend from the past to the future. Temperament, Traditional Medicine, Biological Process مزاج، طب سنتی، فرآیندهای بیولوژیک 328 339 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-631-1&slc_lang=en&sid=1 2012/06/27 1391/4/7 2013/06/17 1392/3/27 Mahmoud Yousefifard محمود یوسفی فرد yousefifardm@gmail.com 00319475328460012005 00319475328460012005 No Mohsen Parviz محسن پرویز parvizmo@tums.ac.ir 00319475328460012006 00319475328460012006 No Mostafa Hosseini مصطفی حسینی mhossein110@yahoo.com 00319475328460012007 00319475328460012007 No Mohammad Ebadiani محمد عبادیانی ebadianim@yahoo.com 00319475328460012008 00319475328460012008 No Mansoor Keshavarz منصور کشاورز mkeshavarz@tums.ac.ir 00319475328460012009 00319475328460012009 Yes

en مدل دوگانه پرفیوژن/سوپرفیوژن قلب ایزوله، روش جدید برای مطالعات فیزیولوژیک و فارماکولوژیک گستره قلب پستانداران مقدمه: روشهای قلب ایزوله نظیر پرفیوژن و سوپرفیوژن، بطور معمول جهت مطالعات فیزیولوژیک و فارماکولوژیک قلب پستانداران استفاده میگردد. در روش پرفیوژن، با جاگذاری کانول مناسب در آئورت، قلب از طریق پرفیوژن رتروگراد تغذیه میگردد اما امکان آسیب بافتی، با جابجایی الکترودها در نتیجه انقباضات قلبی وجود دارد. در سوپرفیوژن، با ایجاد برشهای مناسب، گره دهلیزی- بطنی بصورت گستره در حمام بافتی قرار گرفته و الکترودگذاری در نهایت دقت صورت میگیرد اما در نتیجه تغذیه بافت از طریق انتشار سلول به سلول، امکان ایسکمی بافتی وجود دارد. هدف مطالعه حاضر، ایجاد روش جدید پرفیوژن/سوپرفیوژن قلب ایزوله، برای مطالعات فیزیولوژیک و فارماکولوژیک گستره قلب پستانداران میباشد. روشها: قلب 10 سر خرگوش سفید نر پس از خارج کردن با انجام برشهای مناسب در حمام بافتی قرار داده شدند. پس از پایداری بافت و الکترودگذاری، پروتکلهای ونکه باخ و ریکاوری با روشهای تغذیه دوگانه، پرفیوژن و سوپرفیوژن اجرا گردیدند. 52 میلی ثانیه به ترتیب در پرفیوژن و سوپرفیوژن افزایش یافت ± 43 و 5 ± 33 میلی ثانیه به 5 ± یافتهها: زمان هدایت در گره دهلیزی- بطنی در روش تغذیه دوگانه از 4 به علاوه طول موج ونکه باخ، دوره تحریک ناپذیری موثر و کارکردی در روشها ی پرفیوژن و سوپرفیوژن نسبت به روش تغذیه دوگانه افزایش یافته بود .(P<0/05) .(P<0/05) نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر بیانگر برتری روش جدید تغذیه دوگانه از نظر تغذیه و اکسیژن رسانی نسبت به سایر روشهای موجود در مطالعات گره دهلیزی - بطنی قلب خرگوش میباشد. Abstract Introduction: Isolated perfused heart models such as perfusion and superfusion are commonly used for mammalian heart research. However, there are several fundamental limitations in the current techniques. In perfusion model, a suitable cannula is connected to the aorta and the perfusion is retrogradely performed. But, electrode displacement is a potential unwanted event resulted from heart contractions. In superfusion model, atrioventricular node (AV) node area is completely visible and fixed in the tissue bath after appropriate preparation, but tissue ischemia is inevitable due to the absence of cell to cell nutrition. The aim of the present study was to create a novel isolated dual perfusion/superfusion model to be used in heart physiological and pharmacological studies. Methods: The rabbit hearts (n=10) were excised. After preparation of proper sections, the electrodes were attached till the steady state appeared. The stimulation protocols consisting Wenckebach and recovery were then carried out during the isolated dual perfusion/superfusion as well as perfusion and superfusion models. Results: The AV node conduction time was increased from 33±4 ms in the isolated dual perfusion/superfusion heart model to 43±5 and 52±5 ms in perfusion and superfusion models, respectively (P<0.05). In addition, Wenckebach cycle length, effective and functional refractory periods were increased in perfusion and superfusion models compared to the isolated dual perfusion/superfusion model (P<0.05). Conclusion: This study shows the superiority of the isolated dual perfusion/superfusion heart model in tissue nutrition compared to the other common methods of mammalian heart studies. Heart, atrioventricular node, perfusion, superfusion قلب، گره دهلیزی - بطنی، پرفیوژن، سوپرفیوژن 340 349 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-624-1&slc_lang=en&sid=1 2012/06/272012/05/28 1391/3/8 2013/06/172013/06/17 1392/3/27 Mohsen Nasri محسن ناصری naseri@shahed.ac.ir 00319475328460012010 00319475328460012010 No Ali Mohammad Alizadeh علی محمد علیزاده aalizadeh@razi.tums.ac.ir 00319475328460012011 00319475328460012011 Yes Vahid Khori وحید خوری vaph99@yahoo.com 00319475328460012012 00319475328460012012 No Sohrab Hajizadeh سهراب حاجی زاده Hajizads@modares.ac.ir 00319475328460012013 00319475328460012013 No Saeed Khodayari سعید خدایاری saeed.khodayari@hotmail.com 00319475328460012014 00319475328460012014 No

en اثر استرس ناشی از محرومیت غذایی، بی عدالتی و بی ثباتی اجتماعی بر مقادیر کمی و کیفی لیپوفوشین در مغز مقدمه: شواهد متعددی بر ارتباط نابرابری ها و بی عدالتی اجتماعی با سطح سلامتی و طول عمر افراد دلالت میکند. در مطالعه حاضر اثرات محرومیت و نابرابری غذایی و با رعایت اصول اخلاقی کار با حیوانات، مورد بررسی Balb/C بیثباتی در موقعیت اجتماعی بر تشکیل رنگدانه لیپوفوشین به صورت هیستوپاتولوژیک و بیوشیمیایی در موشهای قرار گرفت. روشها: 36 سر موش نر در 6 گروه مختلف قرار گرفته، سپس استرسهای مختلف (محرومیت، نابرابری غذایی و تغییر همخانه) به مدت 2 هفته طبق دستورالعمل مربوطه در این گروهها اعمال شد. میزان کمی لیپوفوشین در هموژنات یک نیمکره از بافت مغز با روش شن 1 اندازهگیری شد . نیمکره دیگر جهت بررسی کیفی تجمع گرانول های لیپوفوشین با میکروسکوپ فلورسنت و نیز در رنگآمیزی پریودیک اسید شیف با میکروسکوپ نوری بررسی شد. یافتهها: در این مطالعه محرومیت غذایی به تنهایی تفاوتی در میزان کمی لیپوفوشین ایجاد نکرد، اما در گروههای محرومیت و نابرابری غذایی میزان لیپوفوشین نسبت به نیز در شرایطی که ناپایداری در موقعیت اجتماعی بدون محرومیت غذایی اعمال شد، افزایش میزان کمی لیپوفوشین نسبت به گروه کنترل ،(P<0/ گروه کنترل بیشتر بود ( 05 هنگامی که هر سه استرس اجتماعی به طور همزمان اعمال شد، تغییرات در تجمع لیپوفوشین شدیدتر بود. در بررسی نمونههای بافتی با میک روسکوپ .(P<0/ معنادار بود ( 001 پیدایش رنگدانه لیپوفوشین در شرایط آزمایش احراز شد. نتیجه گیری: فقر، بیعدالتی و عدم ثبات اجتماعی، بخصوص زمانیکه همزمان اعمال شوند، میتوانند موجب افزایش لیپوفوشین در بافت مغز شود که با توجه به نقش این ماده در ایجاد پیری، احتمال پیدایش پیری زودرس در اثر مواجهه با استرسهای اجتماعی مطرح میباشد. Introduction: Several reports show a relationship between health equity, and health status and longevity of individuals. In this study, effects of food deprivation, inequality and social instability were investigated on the formation of lipofuscin pigment in Balb/C mice by histopathological and biochemical methods. Methods: Thirty-six male mice were divided into 6 groups, then different kinds of stress (food deprivation, inequality and cage-mate change) were implemented on these groups for 2 weeks according to the protocol. Lipofuscin was biochemically measured in the brain homogenate of one hemisphere by Shen’s method. The other brain hemisphere was used to qualitatively investigate the accumulation of lipofuscin by fluorescent microscope and it was also stained with periodic acid Schiff and examined with light microscope. Results: Food deprivation alone did not cause significant differences in the amount of lipofuscin, but in food deprived and inequality experienced animals the amounts of lipofuscin was well above controls (P<0.05) moreover, in the mice, which merely experienced unstable social status, the increase of lipofuscin was significant compared to the controls (P<0.001). When all of three social stresses were applied simultaneously, lipofuscin changes were more obvious. The microscopic examination of tissue samples showed accumulation of lipofuscin in test conditions. Conclusion: Food deprivation, injustice and unstable social status, especially when are applied simultaneously, can increase brain lipofuscin levels. Considering the role of this pigment in aging, the probability of appearance of early aging can be considered after exposure to social stress. Social justice, Food inequality, Social stress, Lipofuscin, Mice, Health Equity عدالت اجتماعی، نابرابری غذایی، استرس‌ اجتماعی، لیپوفوشین، موش ،عدالت در سلامت 350 359 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-288-4&slc_lang=en&sid=1 2012/06/272012/05/282012/08/8 1391/5/18 2013/06/172013/06/172013/06/17 1392/3/27 Shirin Mahdi Dust شیرین مهدی دوست mahdidost24@yahoo.com 00319475328460012015 00319475328460012015 No Mohammad Reza Vaez Mahdavi محمدرضا واعظ مهدوی mh_mahdavi@yahoo.com 00319475328460012016 00319475328460012016 Yes Susan Kabudanian Ardestani سوسن کبودانیان اردستانی ardestani@ibb.ut.ac.ir 00319475328460012017 00319475328460012017 No Reza Sedaghat رضا صداقت rs134173@yahoo.com 00319475328460012018 00319475328460012018 No Foruzandeh Jalilvand فروزنده جلیلوند frjalilvand@yahoo.com 00319475328460012019 00319475328460012019 No Marjan Aghajani مرجان آقاجانی marjan_2661@yahoo.ca 00319475328460012020 00319475328460012020 No Mohsen Khalili محسن خلیلی najafabady@yahoo.com 00319475328460012021 00319475328460012021 No Marjan Aghajani مرجان آقاجانی 00319475328460012022 00319475328460012022 No Armin Azimi آرمین عظیمی 00319475328460012023 00319475328460012023 No Saeid Arbab Soleymani سعید ارباب سلیمانی 00319475328460012024 00319475328460012024 No Tooba Ghazanfari طوبی غضنفری 00319475328460012025 00319475328460012025 No

en عصاره برگ زیتون و ترکیب اصلی آن (اولئوروپئین) (Olea europaea) بروز وابستگی فیزیکی به مرفین را در موشهای صحرایی کاهش میدهد . مقدمه: اخیراً مشخص شده است که عصاره برگ زیتون و ترکیب اصلی آن دارای خواص بلوکه کنندگی کانالهای کلسیم، ضد التهابی و آنتی اکسیدانی م یباشد . با این حال، اثرات عصاره برگ زیتون بر روی وابستگی اوپیوئیدی هنوز مشخص نشده است. روشها: برای القای وابستگی به مرفین در موشهای صحرایی، مرفین به مدت یک هفته در دو نوبت بر طبق دوزهای افزایشی تزریق شد. در روز هفتم آزمایش 5 ساعت بعد از آخرین تزریق مرفین حیوانها نالوکسان ( 3 میلی گرم بر کیلو گرم) دریافت کردند. علامتهای سندرم ترک (کاهش وزن، دل پیچه، گرومینگ، اسهال، دندان قروچه، پرش 300 و ، و پتوزیس) به مدت یک ساعت بعد از تزریق نالوکسان ارزیابی گردید. برای تعیین اثر عصاره برگ زیتون و اولئوروپئین بر ایجاد وابستگی مرفینی، عصاره با دوزهای 200 500 میلی گرم بر کیلوگرم و اولئوروپئین با دوز 10 میلی گرم بر کیلوگرم همراه با مرفین تجویز شد. یافتهها: نتایج ما نشان داد که تزریق مزمن مرفین موجب بروز قابل ملاحظه علائم فیزیکی وابستگی به مرفین میشود و در مجموع عصاره با دوز 300 و اولئوروپئین با دوز 10 میلی گرم بر کیلوگرم توانستند این علائم را کاهش دهند. نتیجه گیری: مجموع نتایج این مطالعه حاکی از آن است که، عصاره برگ زیتون و اولئوروپئین یک اثر مفید در جلوگیری از بروز اثرات جانبی مصرف مزمن مرفین دارند و میتوانند در کاهش علائم قطع دارو در زمان ترک کمک کننده باشند و اولئوروپئین میتواند مسئول چنین اثراتی باشد. Introduction: Recently, it has been demonstrated that olive leaf extract and its main component have calcium channel blocker, anti-inflammatory and anti-oxidative properties. However, the effects of olive leaf extract on opioid dependence have not yet been clarified. Methods: To develop morphine dependence, morphine was injected twice daily for 7 days according to an escalating dose in rats. On day 7, the animals received naloxone (3 mg/kg, i.p.) 5 h after the last injection of morphine. Withdrawal signs (weight loss, abdominal contraction, diarrhea, teeth chattering, jumping, grooming and ptosis) were evaluated during 1h after naloxone. To determine the effect of OLE and oleuropein on the development of morphine dependence, OLE was given at doses of 200, 300 and 500 mg/kg and oleuropin with 10 mg/kg (i.p.) concomitant with morphine. Results: Our results showed that rats chronically injected with morphine showed physical dependence. OLE (300 mg/kg) and oleuropin (10 mg/kg) could attenuate naloxone-induced withdrawal syndrome. Conclusion: Our data revealed that olive leaf extract had a beneficial effect on chronic morphine-induced side effects such as physical dependence and can be useful in the period of drug withdrawal and its main component, oleuropein, is responsible for such observed effects. Olive leaf extract, Oleuropein, Morphine, Dependency, Withdrawal syndrome, Rats عصاره برگ زیتون، اولئوروپئین، مرفین، سندرم ترک، موش صحرایی 360 370 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-79-3&slc_lang=en&sid=1 2012/06/272012/05/282012/08/82012/06/16 1391/3/27 2013/06/172013/06/172013/06/172012/09/25 1391/7/4 Saeed Esmaeili Mahani سعید اسماعیلی ماهانی semahani@yahoo.com 00319475328460011512 00319475328460011512 Yes Leila Zare لیلا زارع leilazare1670@yahoo.com 00319475328460011513 00319475328460011513 No

en استرس مزمن نا همگن ترتیبی رفتارهای دردی ناشی از آزمون فرمالین را در موش صحرایی نر افزایش می رهد. مقدمه: استرس ناهمگن مزمن ممکن است به طور بهتری اثرات استرس مزمن را بر رفتار دردی ارزیابی کند. در این مطالعه اثرات استرس ناهمگن ترتیبی بر آستانه درد در دو مدل آزمون فرمالین و صفحه داغ بررسی شد. روش ها: در این پژوهش از موش‏های صحرایی سفید نر در محدوده‌ی وزنی 220 تا 300 گرم استفاده گردید. حیوانات در دوگروه با استرس و بدون استرس تقسیم بندی گردیدند. استرس ناهمگن مزمن شامل محرومیت غذایی، محرومیت از آب، استرس بیحرکتی، بیحرکتی در دمای 4 درجه سانتی گراد، شنای اجباری و استرس اجتماعی برای گروه های استرسی استفاده شد. آزمون فرمالین به عنوان مدل درد التهابی شیمیایی و آزمون صفحه داغ به عنوان مدل درد گرمایی حاد استفاده شد. یافته ها : در حالی که وزن بدن موش های بدون استرس در طول مدت آزمایش افزایش داشت، وزن گروه های تحت استرس کاهش یافت. گروه های تحت استرس ناهمگن مزمن افزایش در زمان تاخیر در ازمون صفحه داغ را نشان دادند. استرس ناهمگن مزمن در گروه موش های صحرایی باعث افزایش رفتارهای دردی در هر دو بخش ابتدایی و انتهایی فاز 2 ازمون فرمالین شد. نتیجه گیری : مدل استرس ناهمگن ترتیبی می تواند در ارزیابی مکانیسم های پایه اثر استرس بر درد مفید باشد و روشی برای بررسی دارو های ضددرد برای درمان بیماری های دردناک با منشاء استرسی قوی پیشنهاد می کند. Abstract Introduction: Chronic heterogeneous stress may be better for evaluation of the effect of chronic stress situations on the nociceptive behaviour. The present study investigated the effects of chronic heterogeneous sequential stress on thermal-induced nociception and formalin induced pain behavior in rats. Methods: In the present study, adult rats (220-300 g) were used. Animals were divided in stressed and non-stressed groups. Heterogeneous sequential stress including food deprivation, water deprivation, restraint, restraint at room temperature, restraint at 4 ͦ C, forced swimming and social isolation stress. Formalin and hot-plate tests were used as chemical and thermal pain model effects in rats, respectively. Results: While non-stressed animals gained weight during the experiments, stressed rats lost their weight. Chronic heterogeneous sequential stress significantly increased latency to hot-plate test when compared to control, while it increased the nociceptive behaviour in phase 2 of formalin test in male rats compared to control ones. Conclusion: The model of chronic heterogeneous sequential stress presented here may be useful in evaluating the basic mechanisms linking stress and pain and suggest a method to assess the potential therapeutic efficacy of drugs targeting painful disorders with a strong stress component. chronic heterogeneous stress, formalin test, hot-plate, rat استرس مزمن چندگانه، درد، آزمون فرمالین، صفحه داغ، موش صحرایی 371 379 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-243-4&slc_lang=en&sid=1 2012/06/272012/05/282012/08/82012/06/162012/08/13 1391/5/23 2013/06/172013/06/172013/06/172012/09/252012/11/12 1391/8/22 Elmira Ghasemi المیرا قاسمی ghasemi136@yahoo.com 00319475328460011514 00319475328460011514 No Elaheh Erami الهه ارمی eramy_ella_ha@yahoo.com 00319475328460011515 00319475328460011515 No Mahmoud Elahdadi Salmani محمود اله دادی elahdadi@du.ac.ir 00319475328460011516 00319475328460011516 No Hassan Azhdari zarmehri حسن اژدری زرمهری hasan.azhdari@gmail.com 00319475328460011517 00319475328460011517 Yes

en اثرات موقعیت اجتماعی غالب/مغلوب بر پاسخ درد و تغییرات سرمی سیتوکاینهای پیش التهابی در موشهای آزمایشگاهی مقدمه: تحقیقات اخیر در زمینه عدالت در سلامت بر اثرات شرایط اجتماعی پراسترس درسطح سلامت تاکید میکنن د. بنظ ر می رس د ماهیت استرس زای مواجهه های اجتماعی سبب ایجاد پردردی و بیدردی در انسانها و جوندگان شود، و نیز میتواند پاسخ ایمنی را تحت تاثیر قرار دهد. در مطالعه حاضر اثرات تفاوت در موقعیت اجتماعی بر با رعایت اصول اخلاقی کار با حیوانات مورد بررسی قرار گرفت. Balb/C دریافت درد و تغییرات غلظت سایتوکائین های پیش التهابی در موشهای به عنوان گروه تجربه کننده استرس) از 30 سر موش (با احتساب گروه کنترل) و شکلگیری رابطه غالب - ) Balb/C روشها: با اعمال مدل تماس حسی در 22 موش نر در سرم تمامی موش ها (IL-1 ،IL- مغلوب، به هر موش 20 میکرولیتر از فرمالین 2% تزریق شد و رفتارهای درد آنها نمرهدهی شد و سپس غلظت سیتوکاینهای پیشالتهابی ( 6 مورد بررسی قرار گرفت. یافتهها: نتایج مطالعه ما نشان داد که موشهای مغلوب در مقایسه با موشهای گروه کنترل و غالب در فاز مزمن از تست فرمالین در د کمتری را احساس نموده اند و از طرفی دیگر، در فاز حاد تست فرمالین موش های غالب در مقایسه با موش های مغلوب درد کمتری را احساس نمودند . غلظت سرمی .(P< هیپوآلژزیک بودند ( 0.05 سیتوکاینهای اینترلوکین 1 و اینترلوکین 6 در موشهای غالب و مغلوب بسیار بیشتر از موشهای گروه کنترل بود. نتیجه گیری: این نتایج نشان داد که علیرغم افزایش سطوح سیتوکاینهای پیشالتهابی در حیوانات غالب و مغلوب، موقعیت اجتماعی آنها بطور متفاوتی پاسخ درد را تحت تاثیر قرار میدهد. Introduction: The current investigations on Health Equity, primarily point to the harmful health consequences of being in a stressful social hierarchy. The repetitive nature of social conflicts seems to favor the induction of hyperalgesia or hypoalgesia both in rodents and humans, and it can also affect the immune system. In this study, the effects of changes in social status on pain perception as well as alterations of pro-inflammatory cytokines were investigated in Balb/C mice. Methods: By implementation of a sensory contact model in 22 male inbred mice (stress group) from 30 mice of the Balb/c strain and modeling of dominance/submissive relationship, each mouse was injected by 20 μl of formalin 2% and their pain behavior was scored, then serum concentrations of proinflammatory cytokines were measured in all mice. Results: Our results showed that subordinate mice in chronic phase of formalin test were hypoalgesic as compared to the control and dominant mice (P<0.05). On the other hand, dominant mice were hypoalgesic as regards to subordinate mice during acute phase of formalin test. IL-1 and IL-6 concentrations in serum of dominant and subordinate mice were well above the control group. Conclusion: These results revealed that despite similar increase of proinflammatory cytokines' level in dominant and subordinate subjects social status can differently affect pain perception. Dominant/Subordinate relationship, Formalin Test, Stress-induced Analgesia, Stress-induced Hyperalgesia, Proinflammatory cytokines, Mice, Health Equity رابطه غالب/مغلوب، تست فرمالین، بیدردی القا شده در اثر استرس، پردردی القاشده در اثر استرس، سیتوکاینهای پیش التهابی، موش، عدالت در سلامت 380 392 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-288-3&slc_lang=en&sid=1 2012/06/272012/05/282012/08/82012/06/162012/08/132012/07/25 1391/5/4 2013/06/172013/06/172013/06/172012/09/252012/11/122013/06/17 1392/3/27 Marjan Aghajani مرجان آقاجانی marjan_2661@yahoo.ca 00319475328460012026 00319475328460012026 No Mohammad Reza Vaez Mahdavi محمدرضا واعظ مهدوی mh_mahdavi@yahoo.com 00319475328460012027 00319475328460012027 Yes Tooba Ghazanfari طوبی غضنفری tghazanfari@yahoo.com 00319475328460012028 00319475328460012028 No Mohsen Khalili محسن خلیلی najafabady@yahoo.com 00319475328460012029 00319475328460012029 No Armin Azimi آرمین عظیمی arminazimi@yahoo.com 00319475328460012030 00319475328460012030 No Saeid Arbab Soleymani سعید ارباب سلیمانی nooshin_sid24@yahoo.com 00319475328460012031 00319475328460012031 No

en اثرات پیش شرطی سازی اکسی توسین بر کاهش آریتمی های قلبی در مدل ایسکمی-پرفیوژن مجدد موضعی قلب موش صحرایی مقدمه: وقوع آریتمیهای قلبی و انفارکتوس میوکارد دو مورد اصلی از آثار زیان بار ناشی از پدیده ایسکمی-پرفیوژن مجدد در قلب هستند. پیش شرطی سازی قلب یک روش مهم برای کاهش آسیبهای ناشی از ایسکمی طولانی مدت میباشد. هدف مطالعه حاضر شناسایی اثرات پیش شرطی سازی اکسی توسین و مکانیسمهای احتمالی آن بر آریتمی های قلبی در موش صحرایی بیهوش میباشد. روشها: 54 سر موش صحرایی به 9 گروه 6 تایی تقسیم گردیدند. قلب حیوانات تحت 25 دقیقه ایسکمی و 120 دقیقه پرفیوژن مجدد قرار گرفت. در گروه اکسی توس ین، 25 دقیقه قبل از ایسکمی، اکسی توسین و در گروههای دیگر 10 دقیقه قبل از اکسی توسین، آتوسیبان (آنتاگونیست گیرنده اکسی توسین )، آتراکتیلوزید (بازکننده منافذ نفوذپذیرگذرای میتوکندریایی) و ان-استیل-سیستئین (جمع کننده گونه های فعال اکسیژن) تزریق شدند. سپس شدت و بروز آریتمی های قلبی نظیر تاکی کاردی و فیبریلاسیون بطنی اندازه گیری گردیدند. یافتهها: تجویز اکسی توسین قبل از ایسکمی طولانی مدت موجب کاهش معنی دار در شدت و بروز آریتمیهای قلبی نظیر تاکی کاردی و فیبریلاسیون بطنی گردید .(P<0/ و کاربرد آتوسیبان، آتراکتیلوزید و ان-استیل-سیستئین موجب حذف اثرات حفاظتی اکسی توسین بر آریتمی های قلبی شد ( 05 (P<0/05) نتیجه گیری: نتایج نشان میدهد که پیش شرطی سازی با اکسی توسین موجب کاهش آریتمیهای کشنده و تهدید کننده حیات ناشی از ایسکمی-پرفیوژن مجدد شده است و مکانیسم احتمالی آن از طریق منافذ نفوذپذیرگذرای میتوکندریایی و گونه های فعال اکسیژنی میباشد. Abstract Introduction: Occurrence of cardiac arrhythmias and myocardial infarction are two main deleterious events that are caused by ischemia-reperfusion (IR) injury in the heart. Cardiac preconditioning represents the most potent method of rescuing heart tissue from undergoing irreversible ischemic damage. The aim of the present study was to evaluate oxytocin (OT) cardioprotective effects and its signaling pathways in cardiac arrhythmias including ventricular tachycardia (VT) and ventricular fibrillation (VF) in anesthetized rats. Methods: Fifty-four rats were divided into nine groups. Animals’ hearts were subjected to 25 min ischemia and 2 h reperfusion. Oxytocin was used 25 min prior to ischemia. In certain groups, atosiban (an oxytocin receptor antagonist), atractyloside (an opener of mitochondrial permeability transition pore, mPTP) and N-acetylcysteine (a reactive oxygen species scavenger) were used 10 min prior to OT administration. Then, the severity and incidence of cardiac arrhythmias including VT and VF were measured. Results: OT administration significantly decreased the severity and incidence of cardiac arrhythmias compared to the IR group (P<0.05). Administration of atosiban, atractyloside and N-acetylcysteine abolished the cardiac preconditioning effect of OT in cardiac arrhythmia (P<0.05). Conclusion: The present study demonstrates that preconditioning with oxytocin reduced ischemia-reperfusioninduced ventricular arrhythmias and its signaling pathways are probably mediated through mitochondrial permeability transition pore and reactive oxygen species. Ischemia-reperfusion, oxytocin, cardiac arrhythmia, atractyloside, N-acetylcysteine. : ایسکمی-پرفیوژن مجدد، اکسی توسین، آریتمیهای قلبی، آتراکتیلوزید، ان-استیل سیستئین 393 403 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-624-2&slc_lang=en&sid=1 2012/06/272012/05/282012/08/82012/06/162012/08/132012/07/252012/07/12 1391/4/22 2013/06/172013/06/172013/06/172012/09/252012/11/122013/06/172012/09/17 1391/6/27 Mahdih Faghihi مهدیه فقیهی faghihim@tums.ac.ir 00319475328460011479 00319475328460011479 No Ali Mohammad Alizadeh علی محمد علیزاده aalizadeh@razi.tums.ac.ir 00319475328460011480 00319475328460011480 Yes Vahid Khori وحید خوری vaph99@yahoo.com 00319475328460011481 00319475328460011481 No Vahid Khodayari وحید خدایاری saeed.khodayari@hotmail.com 00319475328460011482 00319475328460011482 No Saeed Moradi سعید مرادی aalizadeh@tums.ac.ir 00319475328460011483 00319475328460011483 No

en اختلال در یادگیری و حافظه نوزادان موشهای صحرائی متعاقب مواجهه جنینی با امواج موبایل مقدمه: دستگاه موبایل در هنگام استفاده امواج الکترومغناطیسی (EMF) با فرکانس بالا ساطع می کند و نزدیک بودن این وسایل به سر در هنگام استفاده منجر به جذب قسمتی از این امواج الکترومغناطس به داخل مغز و سر می شود. به نظر می رسد خطرات احتمالی ناشی از این تکنولوژی یک نگرانی جدی است. روش: ما تغییرات عملکردی در رفتارهای مربوط به هیپوکمپ فرزندان نر و ماده موش های صحرایی را که به طور مزمن در طی دوران حاملگی به مدت 20-22روز در معرض امواج موبایل بودند با استفاده از آزمونهای یادگیری احترازی غیر فعال و ماز آبی موریس در روزهای 28-30 پس از تولد مورد بررسی قرار دادیم. نتایج: نتایج یادگیری احترازی غیر فعال (آزمون شاتل باکس) و ارزیابی عملکرد حافظه فضائی (ماز آبی موریس) نشان داد که قرار گرفتن در معرض امواج موبایل، یادگیری اکتسابی و تثبیت حافظه را در موش های نر و ماده تحت تاثیر این امواج در مقایسه با گروه کنترل تغییر می دهد. قرار گرفتن در معرض EMF، باعث کاهش یادگیری، حافظه و همچنین افزایش تعداد شوک ها و افزایش مسافت در مقایسه با گروه کنترل شد. با انجام آزمون به خاطر آوری یک و هفت روز پس از شوک، STL به طور قابل توجهی در موش های در معرض موبایل نسبت به موشهای کنترل کاهش یافت. نتایج آزمون پروب بصورت میانگین درصد زمان سپری شده در ربع هدف اندازه گیری شد و نشان داد که قرار گرفتن در معرض EMF، درصد زمان سپری شده در ربع هدف را در مقایسه با گروه کنترل کاهش میدهد. نتیجه گیری: نتایج ما نشان می دهد که امواج موبایل با اختلالات جدی در یادگیری و حافظه همراه است و این نقصهای ناشی از قرار گرفتن مزمن در معرض امواج موبایل شاید استفاده از وسایل تولید کننده EMFرا محدود کند. Abstract Introduction: Mobile phones create high-frequency electromagnetic fields around them when in use. The close proximity of mobile phones to the user’s head leads to the absorption of part of the electromagnetic waves into the head and the brain. Methods: We have elucidated the alteration in cognitive function of the male and female offspring rats, which were exposed to chronic mobile phone exposure during their gestational period using Shuttle box and Morris Water Maze (~20 days). Results: The results of the passive avoidance and Morris Water Maze assessment of learning and memory performance showed a decrease in learning and memory in rats exposed to mobile phone. Exposure to EMF increased the shock number (Shuttle box test) and distance (Morris Water Maze test) compared to control groups (P<0.05). When the testing was performed 1 and 7 days after the shock experience (28-30 days post- mobile phone exposure), the step-through latency was significantly decreased in male and female mobile phone-exposed rats compared to the control rats (P<0.01). Results from the probe test were measured as mean percentage [%] time spent in correct quadrant showed that mobile phone exposure significantly decreased the percent time spent in the correct quadrant compared to control (p<0.05). Conclusion: Our results suggest that, mobile phone is able to induce a serious disruption in learning and memory and these observed deficits would suggest that we should limit the usage of these instruments during pregnancy. Mobile phone, Pregnancy, Learning and memory, offspring, Rat تلفن موبایل، حاملگی، یادگیری و حافظه، فرزندان، موش صحرایی 404 414 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-612-2&slc_lang=en&sid=1 2012/06/272012/05/282012/08/82012/06/162012/08/132012/07/252012/07/122012/10/9 1391/7/18 2013/06/172013/06/172013/06/172012/09/252012/11/122013/06/172012/09/172013/06/8 1392/3/18 Mohammad Shabani محمد شعبانی shabanimoh@yahoo.com 00319475328460011982 00319475328460011982 Yes taybeh khezrifard طیبه خضری فرد tkhezrifard@yahoo.com 00319475328460011983 00319475328460011983 No Mobin Aghapour مبین آقاپور mobin_tools@yahoo.com 00319475328460011984 00319475328460011984 No Shahrnaz Parsania شهرناز پارسانیا parsania_shahrnaz@yahoo.com 00319475328460011985 00319475328460011985 No

en اثر مصرف مزمن مکملهای حاوی روی (اکسید و نانو اکسید روی) با و بدون فعالیت ورزشی هوازی بر درک درد در موشهای صحرایی نر باعث کاهش دردهای پیکری و احشایی میشود. فعالیت ورزشی نیز سبب افزایش سطح تحمل درد میگردد. در سالهای اخیر تولید (Zn) مقدمه: مصرف مکملهای روی و مصرف نانو ذرات فلزی مانند نانو اکسید روی در فرآورده های دارویی و بهداشتی به سرعت در حال افزایش است، در حالی که مطالعه چندانی در خصوص اثرات آن بر سلامت ی انسان صورت نگرفته است. هدف این مطالعه مقایسه اثر مصرف مزمن اکسید و نانو اکسید روی بر درک درد در حضور و غیاب مکانیسمهای ضد دردی حاصل از فعالیت ورزش ی هوازی می باشد. 185±10 ) در گروه های: کنترل (دریافت سالین+ بدون فعالیت ورزشی)، فعالیت ورزشی، دریافت کننده اکسید روی و نانو اکسید gr) روشها: موشهای صحرایی نر بالغ 1) روزانه ( 5 روز در هفته) و به مدت 6 هفته به تنهایی و همراه فعالیت ورزشی استفاده گردیدند. گروه های دارای فعالیت ورزشی 30 دقیقه پس از تزریق بر mg/kg I.P) روی اساس پروتکل تمرینی به فعالیت میپرداختند. پس از پایان دوره، زمان بی دردی با استفاده از تست صفحه داغ ارزیابی شد. سبب کاهش درد شدند. نانو اکسید روی اثر ضد دردی بهتری نسبت به p<0/01 ،p<0/05 ،p<0/ یافتهها: فعالیت ورزشی، اکسید روی معمولی و نانو آن به ترتیب با 01 اکسید روی نشان داد اگر چه اختلاف معنی داری بین آنها مشاهده نشد. تفاوتی بین اثر ضد دردی ورزش به تنهایی و همراه با اکسید و یا نانو اکسید روی مشاهده نشد. نتیجه گیری: مکانیسم ضد دردی حاصل از ورزش به دلیل تداخل اثر با مکانیسمهای ضد دردی اکسید و نانو اکسید روی تقویت نمیشود. Introduction: The use of zinc supplements can decrease somatic and visceral pains. Exercise also increases the pain tolerance. In recent years, production and use of nano metal particles such as nano ZnO for pharmaceutical, hygienic and industrial purposes is rapidly increasing, while studies about its effects on human health are limited. The aim of the present study was to compare the effect of chronic administration of nano and conventional ZnO on nociception in the presence and absence of anti nociception mechanisms induced by aerobic exercise. Methods: In this investigation, adult male Wistar rats (185±10 gr) were used in the following groups: Control (receiving saline, without exercise), exercise, conventional ZnO and/or nano ZnO daily (1 mg/kg i.p., 5 days a week) for 6 weeks with and without aerobic exercise. Exercise groups did daily protocol of exercise for 30 minutes after drug injection. In the end, analgesia time was evaluated by hot plate test. Results: Exercise, ZnO and nano ZnO significantly reduced pain (P<0.01, P<0.05, P<0.01). Nano ZnO showed a better analgesic effect in comparison to conventional ZnO, but this difference was not significant. Similarly, no significant difference was found between the group that had only exercise and groups treated with ZnO and/or nano ZnO. Conclusion: Antinociception mechanism induced by exercise is not potentiated with nano and conventional ZnO. Zinc Oxide, Nano Zinc Oxide, Exercise, Pain, Hot Plate Test, Male Rat اکسید روی، نانو اکسید روی، فعالیت ورزشی، درد، تست صفحه داغ، موش صحرایی نر 415 422 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-629-1&slc_lang=en&sid=1 2012/06/272012/05/282012/08/82012/06/162012/08/132012/07/252012/07/122012/10/92012/07/2 1391/4/12 2013/06/172013/06/172013/06/172012/09/252012/11/122013/06/172012/09/172013/06/82012/10/26 1391/8/5 Mahnaz kesmati مهناز کسمتی m.kesmati@scu.ac.ir 00319475328460011468 00319475328460011468 Yes mozhgan torabi مژگان ترابی mozhgan.torabii@yahoo.com 00319475328460011469 00319475328460011469 No hamid malek shahi nia حمید ملک شاهی نیا h.m.nia.66@gmail.com 00319475328460011470 00319475328460011470 No hossein Teymuri Zamaneh حسین تیموری زمانه h.teamori66@gmail.com 00319475328460011471 00319475328460011471 No

en بررسی تجویز عصاره آبی - الکلی گیاه کلپوره بر تغییرات قند خون و پروفایل چربی در موشهای صحرایی نر دیابتی مقدمه مردم تمایل زیادی به استفاده از گیاهان دارویی پیدا کرده اند. درایران به طور سنتی از کلپوره (Teucrium polium) برای پیشگیری و درمان دیابت استفاده می شود. هدف از این مطالعه تاثیر تجویز عصاره آبی- الکلی کلپوره در مدل حیوانی دیابت بر میزان قند خون و پروفایل لیپیدها و اثرات کبدی آن بود. روش و مواد در این مطالعه از 50 عدد رت استفاده شد. سه گروه از حیوانات با تجویز داخل صفاقی mg/kg60 استرپتوزوتوسین (STZ) دیابتی شدند و دو گروه دیگر به صورت سالم نگهداری شدند. یک گروه از حیوانات دیابتی 10 روز پس از دیابت گردن زده شدند و یک گروه از حیوانات سالم و دیابتی از آب آشامیدنی معمولی و دو گروه دیگر از آب آشامیدنی حاوی 1 گرم بر لیتر عصاره به مدت دو ماه استفاده نمودند. نتایج میزان قند خون، تری گلیسرید، VLDL و کسر کلسیم بر منیزیم در گروه دریافت کننده عصاره دو ماه پس از درمان نسبت به گروه دیابتی کاهش معنی داری پیدا کرد، میزان HDL، کلسترول و LDL در گروه دریافت کننده عصاره نسبت به گروه دیابتی افزایش معنی داری را نشان داد همچنین آزمون تحمل گلوکز نیز نسبت به گروه دیابتی دو ماه پس از درمان به حالت طبیعی بازگشت اما آنزیمهای کبدی به طور معنی داری نسبت به گروه سالم غیر دیابتی افزایش نشان داد. نتیجه گیری تجویز عصاره آبی- الکلی برگ کلپوره می تواند بعضی علائم دیابت را بهبود بخشد ولی به دلیل سمیت کبدی نمی توان از آن برای درمان و پیشگیری از دیابت کمک گرفت. Introduction: Recently, the search for appropriate hypoglycemic agents has been focused on plants. Teucrium polium is traditionally used in Iran to manage, control and treat diabetes. We designed this study to elucidate the effect of the administration of oral doses of aqueous and ethanol extract from Teucrium polium on plasma glucose, lipid profiles and liver enzymes in diabetic and non diabetic rats. Methods: In this study, we used 50 rats, which were divided into 5 groups (n=10): two groups served as nondiabetic controls (NDC), while the other groups had diabetes induced with a single injection of streptozotocin (STZ). Teucrium polium-treated chronic diabetic (TE-CD) and Teucrium polium-treated controls (TE-C) received 1g/l of Teucrium polium added to their drinking water for 8 weeks. Results: Administration of Teucrium polium caused Ca/Mg ratio, plasma glucose, glucose tolerance test (IPGTT), high density lipoprotein (HDL), triglyceride, very low density lipoprotein (VLDL) concentrations to return to normal levels, but total cholesterol and low density lipoprotein (LDL) and liver enzyme were increased. Conclusion: Our results support the hypothesis that Teucrium polium could play a role in the management of diabetes, but it has toxic effects on the liver in STZ-induced diabetic rats. It seems that Teucrium polium cannot be used for prevention of type one diabetes. Diabetes, Lipid profile, Teucrium polium, Blood glucose, Ca/Mg ratio دیابت، عصاره کلپوره، قند خون ، پروفایل لپیدها، کسرکلسیم بر منیزیم 423 434 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-379-2&slc_lang=en&sid=1 2012/06/272012/05/282012/08/82012/06/162012/08/132012/07/252012/07/122012/10/92012/07/22012/05/9 1391/2/20 2013/06/172013/06/172013/06/172012/09/252012/11/122013/06/172012/09/172013/06/82012/10/262013/06/17 1392/3/27 Mehrdad Solati مهرداد صولتی msolati@hums.ac.ir 00319475328460012032 00319475328460012032 No Golamreza Farshidfar غلامرضا فرشید فر grfarshidfar@hums.ac.ir 00319475328460012033 00319475328460012033 No Mohammad Kazam Vakil محمد کاظم وکلیل dr.vakil@yahoo.com 00319475328460012034 00319475328460012034 No Paknoush Saberi پاک نوش صابری psaberi@hums.ac.ir 00319475328460012035 00319475328460012035 No Mohammad Kamalinejad محمد کمالی نژاد mkamalinejad@yahoo.com 00319475328460012036 00319475328460012036 No Nepton Soltani نپتون سلطانی solnep2002@yahoo.com 00319475328460012037 00319475328460012037 Yes

en اثرات مزمن تمرین استقامتی با شدت متوسط بر علائم درد نروپاتیک در رت های دیابتی مقدمه: درد نروپاتیک، نوعی درد مزمن است که در اثر آسیب سلول های عصبی و اختلال در عملکرد سیستم های عصبی و ایمنی ایجاد می شود. بیماری نروپاتی دیابت نیز سندروم های درد گوناگونی نظیر آلودینیا و پردردی را به همراه دارد. بنابراین، هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی اثرات مزمن فعالیت افزایش یافته به شکل تمرین استقامتی بر درد نروپاتیک در رت های دیابتی شده توسط استرپتوزوسین بود. روش ها: تعداد 28 سر رت صحرایی بالغ نر از نژاد ویستار با محدوده وزنی 4/8±3/326 گرم، به طور تصادفی در چهار گروه قرار گرفتند: دیابت تمرین کرده، دیابت تمرین نکرده، سالم تمرین کرده و سالم تمرین نکرده. جهت القای درد نروپاتیک، پس از 12 ساعت محرومیت از غذا، از روش تزریق درون صفاقی محلول STZ (45 mg/Kg) استفاده گردید. 2 هفته پس از تزریق STZ ، بررسی رفتار درد توسط آزمون های آلودینیا مکانیکی و پردردی حرارتی به عمل آمد. سپس پروتکل تمرین استقامتی با شدت متوسط به مدت 6 هفته انجام گردید و72 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی، مجددا آزمون های رفتاری درد به عمل آمدند. یافته ها: فعالیت افزایش یافته به شکل تمرین استقامتی با شدت متوسط، موجب بهبود معنی دار آلودینیا مکانیکی و پردردی حرارتی در رت ها گردید. همچنین، تمرین کاهش معنی دار سطوح گلوکز خون درگروه دیابت تمرین کرده نسبت به گروه دیابت تمرین نکرده را به همراه داشت. نتیجه گیری: فعالیت افزایش یافته به شکل تمرین استقامتی با شدت متوسط می تواند از اثرات مزمن بر بهبود درد نروپاتیک برخوردار باشد. لذا پیشنهاد می شود که تمرین استقامتی با شدت متوسط به عنوان یک مداخله درمانی غیر دارویی در حیطه درد نروپاتیک برای بیماران دیابتی که از درد رنج می‌برند به کار گرفته شود. Introduction: Neuropathic pain is a chronic pain that occurs as an injury to neuronal cells and abnormality in nervous and immune systems function. Also diabetic neuropathy diseases accompany with variety of pain syndromes such as allodynia and hyperalgesia. Thus, the aim of the present study was to investigate the chronic effects of incremental activity in the form of endurance training on neuropathic pain in Streptozotocin-induced diabetic rats. Methods: Twenty eight adult male Wistar rats in the weight range of 326.3±8.4 gr, randomly assigned to four groups: diabetes and training, diabetes and not training, healthy and training and healthy and not training. -For inducing neuropathic pain, after twelve hours of food deprivation, intraperitoneal injection of STZ solution (45 mg/Kg) method was used. Two weeks after STZ injection, pain behaviors were measured with mechanical allodynia and thermal hyperalgesia tests. Then, the moderate intensity endurance training protocol was performed for six weeks and seventy two hours after the last training session, pain behavior tests were performed again. Results: Incremental activity in the form of moderate intensity endurance training led to significant improvement of mechanical allodynia and thermal hyperalgesia in rats. Also, in compare with diabetic control, training led to significant decrease in blood glucose levels in diabetic training group. Conclusion: Incremental activity in the form of moderate intensity endurance training could have chronic effects on neuropathic pain improvement. So, it is suggested that moderate intensity endurance training could be used as a non-pharmacotherapy intervention in the field of neuropathic pain for suffering patients. Neuropathic pain, endurance training, mechanical allodynia, thermal hyperalgesia. واژگان کلیدی: درد نروپاتیک، تمرین استقامتی، آلودینیا مکانیکی، پردردی حرارتی. 435 445 http://ppj.phypha.ir/browse.php?a_code=A-10-640-1&slc_lang=en&sid=1 2012/06/272012/05/282012/08/82012/06/162012/08/132012/07/252012/07/122012/10/92012/07/22012/05/92012/09/23 1391/7/2 2013/06/172013/06/172013/06/172012/09/252012/11/122013/06/172012/09/172013/06/82012/10/262013/06/172012/12/17 1391/9/27 Masoud Rahmati مسعود رحمتی masoud.rahmati@modares.ac.ir 00319475328460011591 00319475328460011591 No Ali Khazani علی خازنی khazaniali@gmail.com 00319475328460011592 00319475328460011592 No Reza Gharakhanlou رضا قراخانلو Ghaea_re@modares.ac.ir 00319475328460011593 00319475328460011593 Yes Mansoureh Movaheddin منصوره موحدین mansoure@modares.ac.ir 00319475328460011594 00319475328460011594 No Homa Manaheji هما مناهجی hshardimanaheji@yahoo.com 00319475328460011595 00319475328460011595 No