Effects of ghrelin and orexin A on aromatase gene expression in the ovaries of female rats androgenized in third day of birth اثرات گرلین و ارکسین A بر بیان ژن آروماتاز در تخمدان موش های صحرایی ماده آندروژنه شده در سومین روز بعد از تولد 2 1 مقدمه: گرلین وارکسینA اثرات مهاری بر ترشح گنادوتروپین ها اعمال می کنند. آروماتاز آنزیم کلیدی در مسیر بیوسنتز استروئیدهای جنسی است که تبدیل تستوسترون به استروژن را کاتالیز می کند. تیمار موش های صحرایی ماده تازه متولد شده با تستوسترون پروپیونات(TP) الگوی ترشح گنادوتروپین هادر بلوغ را تغییر می دهد. هدف: دراین تحقیق اثرات تزریق مرکزی گرلین و ارکسینA بر بیان ژن آروماتاز در تخمدان موش های آندروژنه(AND) بالغ بررسی شد. مواد و روش ها: چهل و دوسر موش صحرایی ماده در روز سوم بعد از تولد با تزریق TPآندروژنه شدند و 6 سر موش صحرایی ماده با تزریق روغن زیتون به عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شدند. بعد از بلوغ حیوانات در 7گروه به ترتیب تزریق مرکزی سالین یا مقادیر مختلف ارکسین A یا گرلین (2، 4 یا 8 میکروگرم) را دریافت کردند. تخمدان ها به صورت دو طرفه خارج و فریز شدند. میزان بیان ژن آروماتاز با استفاده از روش نیمه کمیRT-PCR تعیین شد. یافته ها: سطح بیان mRNA آروماتاز(CYP19) در تخمدان موش های صحرایی آندروژنه شده در مقایسه با گروه کنترل به طور معنی داری افزایش یافت. تیمار با ارکسین A و گرلین میزان بیان ژن آروماتاز را در مقایسه با گروه کنترل آندروژنه به طور معنی داری کاهش دادند(P<0.05). نتیجه گیری: ممکن است آندروژن ها اثر تحریکی بر میزان بیان آروماتاز درتخمدان موش های صحرایی ماده اعمال کنند. ممکن است گرلین و ارکسین A از طریق کاهش بیان ژن های دخیل در استروئیدوژنز در کاهش فعالیت محور تولید مثلی در موش های صحرایی آندروژنه نقش داشته باشند. 2 Introduction: Ghrelin and Orexin A exert inhibitory effects on gonadotropins secretion. Aromatase is a key enzyme in the steroidogenesis pathway which converts testosterone to the estradiol. Treatment of neonatal female rats with testosterone propionate (TP) alters gonadotropin secretion patterns in the adulthood. In the present study the effects of central injection of ghrelin or orexin A on the expression of aromatase gene in the ovaries of pubertal androgenized female rats. Methods: Forty two neonatal female rats were androgenized on the third day after birth by subcutaneous injection of 50μg TP and 6 neonatal female rats in one group received subcutaneous injection of olive oil as controls. After puberty, the animals in seven groups (n=6 in each group) received central injections of saline, different doses of ghrelin (2, 4 or 8μg) or Orexin A (2, 4 or 8μg). The ovaries were removed bilaterally and frozen. Aromatase gene expression levels was determined by semi quantitative RT-PCR. Results: The mRNA levels of aromatase (CYP19) increased significantly in the ovaries of the androgenized rats compared to the control group. Orexin A and ghrelin injections significantly decreased aromatase gene expression compared to the androgenized rats (P <0.05). Conclusion: Androgens may stimulate aromatase gene expression in the ovaries. Orexin A and ghrelin may exert inhibitory effects on reproductive axis partly via reducing the expression of genes involved in the steroidgenesis. 359 369 2013/05/7 1392/2/17 2013/09/1 1392/6/10 مریم رضایی Maryam Rezaei rezaimaryam68@yahoo.com اعظم مقصودی Azam Maghsoudi azm5347@yahoo.com همایون خزعلی Homayoun Khazali hkhazali@hotmail.com فریبا محمودی Fariba Mahmoudi faribamahmoudi_14@yahoo.com Ghrelin Orexin A Aromatase Androgenized rats گرلین ارکسینA آروماتاز موش های صحرایی آندروژنه ## ##

Long term malnutrition and mRNAs expression of RFRP-3 and KiSS-1 in hypothalamus of female ovariectomized rats سوء تغذیه طولانی مدت و میزان بیان mRNAهای RFRP-3 و KiSS-1 در هیپوتالاموس موش‌های صحرایی ماده تخمدان برداری شده 2 1 مقدمه: پپتید وابسته به آرژنین ـ فنیل‌آلانین ـ آمید ـ3 (RFRP-3) مهارکننده هورمون آزاد کننده گونادوتروپین (GnRH) و عاملی اشتهاآور است. کیس‌پپتین محرک GnRH و کنترل کننده متابولیسم انرژی می‌باشد. هدف پژوهش کنونی مقایسه اثر سوء تغذیه طولانی مدت بر بیان mRNA RFRP-3 در هسته پشتی ـ داخلی هیپوتالاموس (DMH) و KiSS-1 mRNA در هسته کمانی (ARC) هیپوتالاموس موش صحرایی بود. روش‌ها: شانزده موش صحرایی ماده تخمدان‌برداری شده سویه اسپراگ ـ داولی به طور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند. در دو گروه جیره غذایی (6=n) پس از طی دوره بهبودی دو هفته‌ای، یک گروه با جیره کامل (خوراک استاندارد موش صحرایی) و گروه دوم با جیره نصف جیره کامل، 14 روز تغذیه شدند. گروه شاهد (4=n) دو هفته پس از عمل جراحی (روز صفر) به روش اخلاقی کشته شدند. با استفاده از روش real-time PCR بیان نسبی mRNAهای RFRP-3 و KiSS-1 (نسبت به گروه شاهد) به ترتیب در DMH و ARC هیپوتالاموس در دو گروه موش‌های صحرایی مقایسه شد. یافته‌ها: میانگین و انحراف معیار بیان نسبی RFRP-3 mRNA در DMH در موش‌های صحرایی با جیره نصف بیشتر از جیره کامل بود (01/0=P). بیان نسبی KiSS-1 mRNA در ARC بین دو گروه موش صحرایی تفاوت معنی‌داری نداشت (1/0=P). نتیجه‌گیری: سوء تغذیه طولانی مدت (2 هفته) سبب افزایش بیان RFRP-3 mRNA در DMH هیپوتالاموس موش‌های صحرایی شد ولی بر بیان KiSS-1 mRNA در هسته ARC تاثیری نداشت. 2 Introduction: Arginine-phenylalanine-amide-related peptide-3 (RFRP-3) is an inhibitor of gonadotropin releasing hormone (GnRH) secretion and an appetizer. Kisspeptin is a stimulator of GnRH and a regulator of energy metabolism. The objectives of the present study were to compare the effect of long term malnutrition on expression of RFRP-3 mRNA in dorsomedial hypothalamic nucleus (DMH) and KiSS-1 mRNA in arcuate nucleus (ARC) of rat hypothalamus. Methods: Sixteen female ovariectomized rats of the Sprague-Dawley strain were randomly allotted into three groups. After 2 weeks recovery period, one group was fed with perfect diet (rat standard feed) and the other group was fed with the half dietary of perfect diet for 14 days. The control group (n=4) were sacrificed 2 weeks after surgery (day 0). Relative expression of RFRP-3 and KiSS-1 mRNAs (compared to the control group) were measured using real-time PCR method in DMH and ARC of hypothalamus, respectively. Results: Mean and SE of relative expression of RFRP-3 mRNA in DMH in the half dietary rats was higher than that of the perfect diet ones (P=0.01). Relative expression of KiSS-1 mRNA in ARC was not different between two groups of rats (P=0.1). Conclusion: Long term malnutrition (2 weeks) increased RFRP-3 mRNA expression in DMH of rats hypothalamus, but had no effect on KiSS-1 mRNA expression in the ARC nucleus of ovariectomized female rats. 370 378 2013/05/72013/04/23 1392/2/3 2013/09/12013/09/18 1392/6/27 ملیحه جهان آرا Maliheh Jahanara malihejahanara@gmail.com امین تمدن Amin Tamadon tamadon@shirazu.ac.ir محمد رضا جعفرزاده شیرازی Mohammad Reza Jafarzadeh Shirazi mrjaafarzadeh@yahoo.com فرهاد رحمانی فر Farhad Rahmanifar f.rahmanifar@yahoo.com فاطمه ثابت سروستانی Fatemeh Sabet Sarvestani dfssarvestani@yahoo.com نادر تنیده Nader Tanideh nadertanideh@yahoo.com علی مقدم Ali Moghadam aamoghadam@shirazu.ac.ir علی نیازی Ali Niazi niazi@shirazu.ac.ir Malnutrition RFRP-3 mRNA KiSS-1 mRNA Hypothalamus Rat سوء تغذیه RFRP-3 mRNA KiSS-1 mRNA هیپوتالاموس موش صحرایی ## ##

Thymus caramanicus jalas extract reduces serum blood glucose, ameliorates thermal hyperalgesia and motor deficit induced by diabetes in rats عصاره آویشن کرمانی باعث کاهش گلوکز سرم خون، بهبود پردردی حرارتی و اختلال حرکتی ناشی از دیابت در موش‌های صحرایی می‌شود 2 1 چکیده: مقدمه: دیابت قندی کنترل نشده عمدتاً با بروز نوروپاتی در بافت‌های عصبی محیطی و مرکزی همراه است که از جمله عوارض بارز آن پردردی و نقص در هماهنگی حرکتی می‌باشد. با توجه به اثر کاهش دهنده قند خون و همچنین میزان فراوان ترکیبات پلی‌فنلی با توان آنتی‌اکسیدانی بالا در عصاره آویشن، در این مطالعه اثر عصاره آویشن کرمانی در جلوگیری از پیدایش پردردی و اختلال حرکتی ناشی از نوروپاتی دیابتی بررسی می‌شود. روش‌ها: در تحقیق حاضر با استفاده از تست‌های پس‌کشیدن دم زیر تابش نور داغ (Tail-flick) و راهپیمایی بر روی میله چرخان (Rota-rod treadmill) به ترتیب پیدایش پردردی و بروز اختلال حرکتی در موش‌های صحرایی نر نژاد ویستار دیابتی شده با تزریق زیر جلدی استروپتوزوتوسین بررسی شد. حیوانات به مدت شش هفته دوزهای متفاوت ( mg/kg50، 100، 150 و 200) عصاره آویشن کرمانی را بصورت خوراکی دریافت کردند. قند خون نیز در ابتدا و انتهای دوره آزمایش سنجیده شد. یافته‌ها: قند خون حیوانات دیابتی که به مدت شش هفته دوزهای 150 و 100 میلی‌گرم بر کیلوگرم عصاره آویشن کرمانی را دریافت کرده بودند نسبت به ابتدای دوره آزمایش کاهش یافته بود (به‌ترتیب 05/0P< و 01/0P<). با توجه به داده‌های آزمون Tail-flick و Rota-rod treadmill حیوانات دیابتی تیمار نشده با عصاره نسبت به گروه کنترل دچار کاهش آستانه تحمل درد و همینطور نقص در هاهنگی حرکتی شدند. منتها مدت زمان تاخیر در پس کشیدن دم و توانایی خود نگهداری بر روی میله چرخان در حیوانات دیابتی که دوزهای 100 و 150 میلی‌گرم بر کیلوگرم عصاره را به مدت شش هفته دریافت کرده بودند نسبت به گروه دیابت افزایش معنی داری پیدا کرد. نتیجه‌گیری: داده‌های بدست آمده از تحقیق حاضر نشان می‌دهند که عصاره آویشن کرمانی توانایی کاهش دادن سطح گلوگز سرم و کاهش پردردی و اختلال حرکتی ناشی از نوروپاتیی دیابتی را در موش‌های صحرایی دارد. مکانیسم بهبود پردردی و اختلال حرکتی ممکن است (حداقل) از طریق کاهش قند خون و کاهش آسیب نورونی باشد. 2 Introduction: Uncontrolled diabetes mellitus could lead to neuropathy in central and peripheral nerve tissues and one of its main signs can be hyperalgesia and motor coordination defect. Due to the blood glucose lowering effect of Thymus species and the presence of polyphenolic compounds with high antioxidant capacity, in this study the effect of Thymus caramanicus jalas extract was investigated on animal model of diabetes-induced neuropathy. Methods: In the present study development of hyperalgesia was examined by tail-flick and rota-rod tests, in streptozotocin-induced diabetic male wistar rats (subcutaneous injection). Animals were given Thymus caramanicus jalas extract (50, 100, 150 and 200 mg/kg) for 6 weeks. The levels of blood glucose were measured at the beginning and the end of the experimental period. Results: Blood glucose levels in diabetic animals which received Thymus extract at the doses of 150 and 100 mg/kg was reduced as compared to the pretreatment levels (p<0.05 and p<0.01, respectively). Untreated diabetic rats showed lower threshold in pain sensation and motor deficit compared with the control animals. However, tail-flick latency and ability to stay on rota-rod were significantly decreased in diabetic animals that received 100 mg/kg (p<0.01) and 150 mg/kg (p<0.001) of extract. Conclusion: The data show that Thymus caramanicus jalas extract has ability to reduce serum glucose levels and attenuate hyperalgesia and motor deficit induced by diabetes in rats. The mechanisms of this effect may be related to (at least in part) the attenuation of blood glucose and prevention of neural damage. 379 387 2013/05/72013/04/232013/07/21 1392/4/30 2013/09/12013/09/182013/09/23 1392/7/1 سیما نصری Sima Nasri s_nasri2000@yahoo.com زهرا حاجی علیزاده Zahra Hajializadh zahra.hajalizade@gmail.com سعید اسماعیلی ماهانی Saeed Esmaeili-Mahani semahani@yahoo.com Thymus caramanicus jalas extract Diabetes Hyperalgesia Motor deficit Rats. عصاره آویشن کرمانی دیابت پردردی اختلال حرکتی موش های صحرایی ## ##

The Citrullus Colocynthis pulp antioxidant activity on oxidative stress factors of liver in streptozotocin-induced diabetic rats فعالیت آنتی اکسیدانی پالپ هندوانه ابوجهل بر عوامل استرس اکسیداتیو بافت کبدی رت های دیابتی شده با استرپتوزوتوسین 2 1 مقدمه: دیابت ملیتوس یکی از مهمترین بیماری های مزمن و شایع است که آمار جهانی آن رو به افزایش است. عوامل اکسیدان و تضیعف سیستم دفاع آنتی اکسیدانی از عوامل ایجاد بیماری دیابت می باشند. هدف از انجام این پروژه بررسی خاصیت آنتی اکسیدانی پالپ هندوانه ابوجهل بر برخی فاکتور های اکسیدانی و آنتی اکسیدانی در بافت کبدی رت های دیابتی می باشد. روش ها: 32 سر موش صحرایی نژاد ویستار به چهار گروه هشت تایی تقسیم شدند. 1-گروه نرمال(N)، 2- گروه نرمال+ پالپ هندوانه ابوجهل(N+C)، 3- گروه دیابتی(D) و 4-گروه دیابتی + پالپ هندوانه ابوجهل(D+C). گروه های N+C و D+C روزانه (10mg/kg) پالپ هندوانه ابوجهل و گروههای N و D، 2 میلی لیتر نرمال سالین را به مدت 2 هفته به صورت گاواژ دریافت کردند. برای ایجاد دیابت، استرپتوزوتوسین(STZ) به مقدار 65 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن به صورت داخل صفاقی به موش های صحرایی تزریق شد. یافته ها: دیابت باعث افزایش چشمگیر غلظت مالون دی آلدئید(MDA)، پراکسید هیدروژن(H2O2)، کاتالاز(CAT) و کاهش چشمگیر پراکسیداز(POD) بافت کبدی رت های دیابتی شد و تیمار رت های دیابتی با پالپ هندوانه ابوجهل به مدت دو هفته سبب کاهش غلظت مالون دی آلدئید(MDA)، پراکسید هیدروژن(H2O2) ، کاتالاز(CAT) و افزایش پراکسیداز(POD) بافت کبدی رت های گروه D+C نسبت به گروه D گردید. نتیجه گیری: این نتایج نشان می دهد که تیمار رت های دیابتی با پالپ هندوانه ابوجهل سبب کاهش استرس اکسیداتیو و افزایش دفاع آنتی اکسیدانی ناشی از بیماری دیابتی می شود. 2 Introduction: Diabetes mellitus is a metabolic disorder and it is estimated that its annual incidence rate will continue to increase in the future worldwide. Increased oxidant factors and decreased antioxidant defense are two of the factors resulting in diabetes. In the present study, we aimed to investigate Citrullus Colocynthis pulp effects on oxidant and antioxidant factors of liver in streptozotocin-induced diabetic rats. Methods: Thirty-two male rats were divided into four groups eight each: N (normal) group, N+C group, D (diabetic) group, and D+C group. Groups N and D received normal saline 2ml orally for 2 weeks and Groups N+C and D+C received 10mg/kg Citrullus Colocynthis pulp orally for 2 weeks. Diabetes was induced by a single intraperitoneal injection of streptozotocin (STZ) at 65 mg/kg. Results: Diabetic group had a significant increase in H2O2 (Hydrogen peroxide), MDA (malondialdehyde) and CAT (catalase) activity and a significant decrease in POD (peroxidase) activity in liver tissues compared to N and D groups. Group D+C had a significant decrease in H2O2, MDA, and CAT concentrations in liver tissues and significant increase in POD activity in liver tissues compared to D group. Conclusion: These results suggest that treatment of diabetic rats with Citrullus colocynthis pulp decreased oxidant stress and support antioxidant defense in liver STZ-Induced diabetic rats. 388 398 2013/05/72013/04/232013/07/212013/07/31 1392/5/9 2013/09/12013/09/182013/09/232013/11/21 1392/8/30 فرشته استوان Fereshteh Ostovan fereshte.ostovan@yahoo.com حکیمه علومی Hakimeh Olomi oloumi.ha@gmail.com علی گل Ali Gol agol@mail.uk.ac.ir Diabetes Citrullus Colocynthis oxidants stress liver. دیابت هندوانه ابوجهل استرس اکسیداتیو کبد. ## ##

The effects of nitric oxide production blockage by aminoguanidine on passive avoidance memory and expression of Bcl-2 family genes in diabetic rats اثر بلوک تولید نیتریک اکساید در هیپوکمپ بر حافظه اجتنابی غیر فعال و بیان ژن های خانواده Bcl-2 در نورون های هیپوکمپی موش صحرایی دیابتی 2 1 زمینه و هدف: دیابت شیرین با نقص در اعمال شناختی از جمله اختلال در یادگیری و حافظه همراه است. ارزیابی اثر تزریق داخل هیپوکامپی آمینوگوانیدین با دوز های g/Rat µ 90 و10 بر حافظه اجتنابی غیرفعال و بیان ژن های خانواده Bcl-2 در موش های صحرایی نر دیابتی اهداف این مطالعه را تشکیل می دهد. روش بررسی: موش های صحرایی به 7 گروه تقسیم شدند. گروه های دیابتی با تزریق داخل صفاقی mg/kg 50 استرپتوزوسین دیابتی شدند. آمینوگوانیدین از طریق کانولی که به صورت دو طرفه در ناحیه CA1 کاشته شده بود، به داخل هیپوکامپ تزریق گردید. 7 هفته بعد، حافظه اجتنابی غیر فعال ارزیابی شد. در پایان آزمایشات، پس از کشتن حیوانات، هیپوکامپ آنها جدا گردید و میزان بیان mRNA ، Bcl-2 ، Bcl-xl و Bax ناحیه هیپوکامپ از طریق تکنیک RT-PCR نیمه کمی مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: دیابت باعث اختلال معنادار در حافظه شد. آمینوگوانیدین با هیچکدام از دوز ها باعث بهبود معنی دار حافظه نشد. سطوح Bcl-2 و Bcl-xl در هیپوکامپ حیوانات دیابتی کاهش یافت. در حالیکه بیان Bax و نسبت Bax/ Bcl–2 و Bax/ Bcl-xL افزایش نشان داد. درمان با آمینوگوانیدین باعث افزایش سطوح Bcl-2 و Bcl-xl و نیز کاهش معنی دار نسبت های Bax/ Bcl–2 و Bax/ Bcl-xL در گروه های دیابتی شد. نتیجه گیری: هر چند آمینوگوانیدین باعث بهبود معنا دار حافظه نشد، اما نقش حفاظتی آن در کاهش آپوپتوز ناحیه هیپوک ا مپ در حیوانات دیابتی ممکن است به خواص آنتی اکسیدانی آن و نیز اثر مهاری آن بر آنزیم نیتریک اکسید سینتاز القایی در بافت مغزی قابل استناد باشد. 2 Introduction: Memory impairment is one of the complications of diabetes which may accompany with changes in expression of apoptotic and antiapoptotic genes. The aim of the present study was the evaluation of intra-hippocampal injection of aminoguanidine (AG), as an antioxidant and inducible nitric oxide synthase inhibitor, on passive avoidance memory and Bcl-2 family genes expression in diabetic rats. Methods: Diabetes was induced in male rats using streptozotocin (STZ) (50 mg/kg, i.p). AG (10 and 90 μg/rat) was injected by intra-hippocampal implanted cannulae. Passive avoidance memory was assessed 7 weeks later. Then, animals were killed and hippocampus was removed. The expressions of Bcl-2, Bcl-xLand Bax mRNA were measured using semi-quantitative RT-PCR technique. Results: Diabetes caused significant impairment in passive avoidance memory. None of the AG doses improved the memory impairment. In diabetic rats, the levels of Bcl–2 and Bcl-xL were decreased in hippocampus while the expression of Bax, Bax/Bcl-2 and Bax/Bcl-xL was increased. In comparison to diabetic control group, AG treatment increased the levels of Bcl–2 and Bcl-xL but decreased Bax/Bcl–2 and Bax/Bcl-xL. Conclusion: Although AG was not associated with the significant improvement of memory but it modified the expression of the apoptosis involved genes in hippocampus of STZ-induced diabetic rats. 399 412 2013/05/72013/04/232013/07/212013/07/312013/08/22 1392/5/31 2013/09/12013/09/182013/09/232013/11/212013/12/2 1392/9/11 مریم عرب فیروز جائی Maryam Arab Firouzjaei firouzjaeimaryam@yahoo.com ایرج جعفری انارکولی Iraj Jafari anarkoli ijafari@yahoo.com محمدرضا جعفری Mohammad Reza Jafari jafarimrj@yahoo.com مهدی اسکندری Mehdi Eskandari mehdiesk@yahoo.com محسن علیپور Mohsen Alipour alipourmohsen@yahoo.com Diabetes mellitus aminoguanidine Hippocampus passive avoidance learning Bcl – 2 Bcl-xL Bax دیابت ملیتوس آمینوگوانیدین هیپوکامپ یادگیری اجتنابی غیرفعال Bcl-2 Bcl-xl Bax ## ##

Dual effect of topiramate on the expression of tolerance to analgesic effects of morphine in mice اثر دوگانه توپیرامات بر بیان تحمل به اثرات ضددردی مورفین در موشهای کوچک آزمایشگاهی 2 1 مقدمه: توپیرامات یک داروی ضدصرع است که اثر خود را از طریق مهار گیرنده‌های متابوتروپیکی گلوتاماتی و یا تحریک گیرنده‌های گابا اعمال می‌کند. در مطالعه حاضر کوشش شده است که تاثیر توپیرامات بر کسب و بیان تحمل به اثرات ضد دردی مورفین در موشهای کوچک آزمایشگاهی نر نژاد NMRI (30-20 گرم) بررسی شود. روش‌ها: از روش صفحه داغ استفاده شد. ابتدا اثر ضد دردی مورفین و توپیرامات در القاء بیدردی بررسی شد. سپس حیوانات با دریافت مورفین (mg/kg 50، دوبار در روز/سه روز) نسبت به آن تحمل پیدا کردند. دوزهای مختلف توپیرامات 30 دقیقه قبل از تجویز مورفین در روزهای القاء تحمل (کسب ) و یا در روز تست 30 دقیقه قبل از شروع تست (بیان) به حیوانات تجویز شد. یافته‌ها: تجویز مورفین ( mg/kg5 و 10) بصورت زیر جلدی باعث القاء بی دردی در حیوانات شد. ولی تجویز داخل صفاقی توپیرامات (mg/kg 5/0، 5/2 و 5) اثری نداشت. تجویز توپیرامات نتوانست اثر مورفین را در القاء بی دردی مهار کند. تزریق مورفین (mg/kg 50، دوبار در روز/سه روز) موجب القاء تحمل به اثرات ضددردی آن شد. تجویز توپیرامات (mg/kg 5/0 و 5/2) نتوانست کسب تحمل به مورفین را خنثی سازد. تجویز توپیرامات (mg/kg 5/0 و 5/2) توانست بیان تحمل به مورفین را تقویت نماید. تجویز دوز mg/kg 5 توپیرامات سبب کاهش بیان تحمل به مورفین شد. نتیجه‌گیری: توپیرامات اثر دوگانه ای را بر بیان تحمل به مورفین در دوز کم و زیاد از خود نشان می دهد که ممکن است از طریق مکانیسم‌های گلوتاماتی و/یا گابائرژیک باشد. 2 Introduction: Topiramate is an anti-convulsant drug, which produces its effects via glutamate metabotropic receptors inhibition and/or GABA receptor excitation. In the present study, attempts were made to investigate the effects of topiramate on the tolerance to morphine-induced analgesia activity in male NMRI mice (20-30 g). Methods: Hot plate method was chosen for the study. First of all the analgesic effects of morphine and topiramate on mice were investigated. Then, the animals became tolerant to morphine (50 mg/kg twice daily for three consecutive days). Different doses of topiramate were administered to the animals 30 min before each morphine (50 mg/kg) injections (acquisition) during tolerance development or on the test day, 30 min before the experiment. Results: Subcutaneous morphine injection (10 mg/kg) induced analgesia. However, intraperitoneal administration of topiramate (0.5, 2.5 and 5 mg/kg) had no effect. In addition, topiramate (0.5, 2.5 and 5 mg/kg) did not affect morphine-induced analgesia. Administration of a single daily dose of morphine (50 mg/kg twice daily) for 3 days, induced tolerance. Injections of topiramate (0.5 and 2.5 mg/kg) had no effects on the acquisition of morphine tolerance. However, topiramate (0.5 and 2.5 mg/kg) enhanced the expression of morphine tolerance. The drug reduced the expression of morphine tolerance at the dose of 5 mg/kg. Conclusion: Topirmate showed a biphasic effect on the expression of tolerance to morphine-induced analgesia in lower and higher doses which may be due to glutamate and/or GABAergic mechanisms. 413 422 2013/05/72013/04/232013/07/212013/07/312013/08/222013/06/24 1392/4/3 2013/09/12013/09/182013/09/232013/11/212013/12/22013/11/16 1392/8/25 مینا رنجبران Mina Ranjbaran minaranjbaran@rocketmail.com شهره جوادزاده Shohreh Javadzadeh مریم خسروی Maryam Khosravi حسن قشونی Hassan Ghoshooni سیده مائده فاطمی Seyedeh Maedeh Fatemi جمال شمس Jamal Shams هدایت صحرایی Hedayat Sahraei h.sahraei@bmsu.ac.ir Analgesia Morphine Topiramate Tolerance Mice بی دردی مورفین توپیرامات تحمل موش کوچک آزمایشگاهی ## ##

The acute toxicity of urea coated ferrous oxide nanoparticles on L929 cell line, evaluation of biochemical and pathological parameters in rat kidney and liver مطالعه‎ی اثرات حاد نانو ذرات اکسید آهن با پوشش اوره بر رده‏ی سلولی L929، پارامترهای بیوشیمیایی و هیستوپاتولوژیک کلیه و کبد در موش صحرایی. 2 1 مقدمه: آهن به عنوان یک ریز مغذی نقش مهمی در فرآیند های فیزیولوژیک ایفا می‏کند. امروزه نانو ذرات اکسید آهن به دلیل خواص سوپر مگنتیک و کاربرد های بالقوه‏ی فراوان در بسیاری از زمینه ها، توجه زیادی را به سوی خود جلب کرده است. هدف: هدف از این مطالعه بررسی اثار سمی حاد نانو ذرات اکسید آهن بر رده سلولی L929 و تغییرات بیوشیمیایی و هیستوپاتولوژیک کلیه و کبد به منظور راهیابی به ایمنی کاربرد آنها می‏باشد. روشها: سمیت نانومیله‏های آهن با دوزهای 200 و μg/ml800 بر روی رده ی سلولی L929 با استفاده از تست MTT در 24 ساعت بررسی گردید. یک و 24 ساعت پس از تزریق نانومیله‏ها به ورید دمی موش صحرایی، آهن سرم و همچنین نیتروژن اوره‎ی خون و آنزیمهای کبدی، به ترتیب به عنوان شاخصهای عملکرد کلیه وکبد اندازه‏گیری شدند. مطالعات هیستوپاتولوژیک توسط رنگ آمیزی هماتوکسیلین- ائوزین و میکروسکوپ نوری انجام شد. یافته ها: میزان زیست پذیری سلولها با افزایش دوز کاهش یافت. فاکتور های بیوشیمیایی خون یک و 24 ساعت پس از تزریق نانو ذرات افزایش معنی‏داری نداشتند. سطح آهن سرم 1 ساعت بعد از تزریق تغییری نشان نداد. اما پس24 ساعت افزایش معنی‏دار نشان داد. در لامهای تهیه شده از ارگانها نیز آثار سمیت حاد دیده نشد. نتیجه‏گیری: استفاده ازنانومیله‏های اکسید آهن در کوتاه مدت و دوزهای کمتر از μg/ml800 می‏تواند ایمن تلقی شود. ارزیابی دقیق در خصوص سمیت این ذرات بر حسب دوز، نوع پوشش و زمان استفاده، مستلزم مطالعات بیشتر می‏باشد. 2 Introduction: Iron plays an important role in physiological processes as a trace element. Today, iron oxide nanoparticles have attracted extensive attention due to their super paramagnetic properties and a variety of potential applications in many fields. The main objective of this study was to evaluate in vitro and in vivo toxic effects of the iron oxide nanoparticles on L929 cell line, kidney and liver function, in order to achieve a safe application of the mentioned nanoparticles. Methods: The toxicity effects of 200 and 800 μg/ml iron oxide nanorods on L929 were determined using (3-(4,5- dimethylthiazol-2-yl)-2,5-diphenyltetrazolium bromide )MTT( test. One and 24 h after the injection of iron oxide via tail vein, serum iron, blood urea nitrogen (BUN) and liver enzymes (ALT, AST, and ALP) were measured as indicators of the kidney and liver function, respectively. Histopathological studies on liver and kidney was carried out using light microscopy following tissue processing steps and standard H;E staining. Results: The viability of the cells exposed to iron oxide nanorods, was decreased with increasing dose. No significant differences were observed between biochemical factors, 1 and 24 h after the injection of nanoparticles. Serum iron level showed no difference with control 1 h after the injection. However, it exhibited a significant increase 24 h after the injection as compared to the control. Meanwhile, pathological studies did not show any acute toxic damage. Conclusion: Use of the iron oxide in short-time and in doses less than 800μg/ml may be safe. More studies are needed for accurate assessment of the toxicity of these particles in terms of dose، time and the type of covering. 423 436 2013/05/72013/04/232013/07/212013/07/312013/08/222013/06/242013/07/8 1392/4/17 2013/09/12013/09/182013/09/232013/11/212013/12/22013/11/162013/11/21 1392/8/30 سریه قاسم پور Sarieh Ghasempour srh.ghasempour@gmail.com محمد علی شکرگزار Mohammad Ali Shokrgozar mashokrgozar@yahoo.com رقیه قاسم پور Roghayeh Ghasempour ghasempour86@gmail.com محسن علیپور Mohsen Alipour alipourmohsen@yahoo.com nanorods ironoxid viability MTT liver kidney نانومیله‏های اکسید آهن زیست پذیری MTT کبد کلیه ## ##

Effects of systemic and intra-prefrontal cortex administrations of ethanol on spatial working memory in male rats اثرات تجویز سیستمیک و درون قشر پیش‌پیشانی اتانول بر حافظه کاری فضایی در موش صحرایی نر 2 1 مقدمه: اتانول می تواند طیف وسیعی از اثرات نوروفیزیولوژیک را از طریق تداخل با عمل چندین سیستم نوروترانسمیتری و اختلال در تعادل میانجی های مهاری و تحریکی، القاء نماید. قشر پیش پیشانی در اعمال شناختی منجمله حافظه کاری نقش داشته به علاوه به اتانول حساس است. این مطالعه اثرات تجویز داخل صفاقی (i.p) دوزهای مختلف اتانول و تجویز درون قشر پیش‌پیشانی (i.c) اتانول را بر عملکرد حافظه کاری فضایی در موش صحرایی بررسی می نماید. روش ها: موش‌های صحرایی نر بالغ (200تا250گرم) نژاد ویستار در گروه های دریافت کننده سالین (i.p)، سالین (i.c)، اتانول (30% و 20%، 10%، i.p) و اتانول (30%، i.c) بکار گرفته شدند. برای تجویز i.c، جراحی و کانول گذاری در قشر پیش‌پیشانی انجام شد. حافظه کاری فضایی با استفاده از دستگاه ماز 8، 15 و 30 دقیقه پس از تجویزهای i.p و 5 دقیقه پس از تجویزهای i.c در روز اول و همچنین روزهای دوم و سوم تجویزهای i.c، ارزیابی شد. یافته ها: اتانول (10%، i.p) فاقد اثر معنی داری بود اما عملکرد حافظه کاری فضایی حیوان، 15 و 30 دقیقه پس از تجویز اتانول (20%، i.p) (P<0.05) و 15 دقیقه پس از تجویز اتانول (30%، i.p) (P<0.001)، کاهش یافت. تجویز i.c اتانول30% فقط در روز اول موجب کاهش عملکرد حافظه کاری فضایی شد (P<0.001). نتیجه گیری: از آنجائیکه اختلال عملکرد حافظه کاری فضایی هم در تجویز (i.p) و هم درون مغزی (i.c) اتانول مشاهده شد، بنابراین بخشی از این اختلال احتمالاً مربوط به اثر اتانول در ناحیه قشر پیش‌پیشانی و اختلال در مدارهای نورونی دخیل در حافظه کاری موجود در این ناحیه می‌باشد. 2 Introduction: Ethanol can induce a wide spectrum of neurophysiological effects via interaction with multiple neurotransmitter systems and disruption of the balances between inhibitory and excitatory neurotransmitters. Prefrontal cortex is involved in cognitive process including working memory and is sensitive to ethanol. Present study investigates the effects of intraperitoneal (i.p.) administration of multiple doses of ethanol and intra-prefrontal cortex (i.c.) administration of ethanol on spatial working memory performance. Methods: Adults male wistar rats (200-250g) were used. Rats in various groups received saline (i.p.), saline (i.c.), ethanol (10%, 20% and 30%, i.p.) and ethanol (30%, i.c.). Surgery for intra-prefrontal cortex cannulation was performed for i.c. administrations. The spatial working memory was assessed 15 and 30 minutes after i.p and 5 minutes after i.c. injections at first, second, and third day using the 8-shape maze apparatus. Results: Ethanol (10%, i.p.) had no significant effects, but 15 and 30 min after administrations of ethanol (20%, i.p.) (P<0.05), and 15 min after administration of ethanol (30%, i.p.) (P<0.001), spatial working memory performance decreased significantly. Only i.c. administration of ethanol 30% at the first day, diminished working memory performance (P<0.001). Conclusion: Because working memory was impaired in both intraperitoneal and intra-prefrontal cortex administration, therefore probably a part of spatial working memory deficits is related to effects of ethanol on prefrontal cortex and disruption of neuronal circuits involved in working memory in this region. 437 448 2013/05/72013/04/232013/07/212013/07/312013/08/222013/06/242013/07/82013/09/21 1392/6/30 2013/09/12013/09/182013/09/232013/11/212013/12/22013/11/162013/11/212014/01/13 1392/10/23 نرجس لطفی قادیکلایی Narjes Lotfi Ghadikolai n_lotfi_gh@yahoo.com مسعود فریدونی Masoud Fereidoni fereidoni@um.ac.ir علی مقیمی Ali Moghimi moghmi@um.ac.ir Ethanol Spatial working memory Prefrontal cortex 8-Shape maze اتانول حافظه کاری فضایی قشر پیش پیشانی دستگاه ماز 8 ## ##

Effect of Vitamin D3 on Improvement of Learning and Spatial Memory Following Demyelination induction in hippocampal CA1 Area of rat اثر ویتامین D3 بر بهبود یادگیری و حافظه فضایی به دنبال دمیلیناسیون ناحیه CA1 هیپوکمپ موش صحرایی 2 1 مقدمه: مصرف ویتامین D3در کاهش شدت بیماریهای خود ایمن از جمله مالتیپل اسکلروزیس موثر است. نورون های سیستم عصبی مرکزی به طور دائمی در معرض گونه های فعال اکسیژن قرار دارند. به طوری که این عوامل نقش کلیدی را در تخریب میلین و آسیب آکسون ها ایفا می کنند. هیپوکمپ مرکز اصلی یادگیری و حافظه در سیستم عصبی مرکزی می باشد. این ساختار به بیماری های نورودژنراتیو و صدمات اکسیداتیو بسیار حساس و آسیب پذیر است. در بررسی حاضر اثرات ویتامین D3بر یادگیری، حافظه فضایی و سطوح پراکسیداسیون لیپیدها در ناحیه هیپوکمپ موش های صحرایی پس از القای دمیلیناسیون با لیزولسیتین مورد بررسی قرار گرفت. روش ها: برای ایجاد دمیلیناسیون، 2 میکرولیتر لیزولسیتین به کمک استرئوتاکس در ناحیه CA1هیپوکمپ موش صحرایی تزریق شد. حیوانات تحت درمان به مدت 7 روز μg/kg5 ویتامین D3را به صورت داخل صفاقی دریافت نمودند. یادگیری و حافظه فضایی توسط دستگاه ماز شعاعی بررسی شد. میزان دمیلیناسیون با کمک رنگ آمیزی اختصاصی میلین (Loxul fast blue) بررسی گردید. در روز هفتم سطوح پراکسیداسیون لیپیدها توسط روش Esterbauer وcheeseman مطالعه شد. یافته ها: نتایج این بررسی نشان داد که تجویز ویتامین D3 در گروه تحت درمان، یادگیری و حافظه فضایی را به طور معناداری نسبت به گروه دریافت کننده لیزولسیتین بهبود بخشید (05/0 P<) و سطوح پراکسیداسیون لیپیدها در گروه تحت درمان نسبت به گروه لیزولسیتین کاهش معناداری را نشان داد (001/ 0 P<). نتیجه گیری: ویتامین D3 به عنوان یک عامل آنتی اکسیدانت عمل نموده و از طریق کاهش دمیلیناسیون و محصولات پراکسیداسیون لیپیدی، موجب بهبود یادگیری و حافظه فضایی در طی 7 روز شد. 2 Introduction: Consumption of vitamin D3 is effective to reduce intensity of autoimmune diseases such as multiple sclerosis. Neurons of the central nervous system are constantly exposed to reactive oxygen species and these factors play a key role in the destruction of myelin and damage of axons. The hippocampus is a vital center for learning and memory in central nervous system. This area is extremely vulnerable to neurodegenerative diseases and oxidative damage. In the present study the effects of vitamin D3 on learning, spatial memory and lipid peroxidation following demyelination of rat hippocampal CA1 neurons was investigated. Methods: For demyelination induction, 2μl lysolecithin was injected into the CA1 area of rat brain using stereotaxic surgery. After induction of demyelination, animals received 5 μg/kg vitamin D3 for 7 days. The learning and spatial memory of rats were investigated by radial maze. The extent of demyelination in hippocampus was studied using myelin specific Luxol fast blue staining. On day 7, lipid peroxidation was evaluated by Esterbauer and cheeseman methods. Results: The results of this study showed that administration of vitamin D3 caused significant improvement of spatial learning and memory compared to the group receiving lysolecithin alone (p<0.001). Levels of lipid peroxidation in group treated with vitamin D3 showed significant reduction compared to the group receiving lysolecithin alone (p<0.01). Conclusion: Vitamin D3 acts as an antioxidant agent and caused improvement in learning and spatial memory through reduction of demyelination and lipids peroxidation products. 449 460 2013/05/72013/04/232013/07/212013/07/312013/08/222013/06/242013/07/82013/09/212013/08/8 1392/5/17 2013/09/12013/09/182013/09/232013/11/212013/12/22013/11/162013/11/212014/01/132013/12/21 1392/9/30 سپیده تربالی Sepide Tarbali sepideh_tarbali@yahoo.com شیوا خضری Shiva Khezri skhezri72@gmail.com رضا حیدری Reza Heidari r.heidari@urmia.ac.ir Lysolecithin Vitamin D3 learning spatial memory Lipids peroxidation لیزولسیتین ویتامین D3 یادگیری حافظه فضایی پراکسیداسیون لیپیدها ## ##

The effect of aqueous extract of pomegranate seed on rat uterine smooth muscle contractility اثر عصاره آبی دانه انار بر فعالیت پایه عضله صاف رحم موش صحرایی بکر 2 1 مقدمه: افزایش قدرت انقباض رحم نقش مهمی در جمع شدگی رحم و کاهش خونریزی پس از زایمان دارد و مطالعات اخیر اثر عصاره الکلی دانه انار را بر قدرت انقباضی رحمی نشان داده است. تاکنون تحقیقی در مورد اثر عصاره آبی روی قدرت انقباض رحمی در بافت ایزوله انجام نشده است . هدف از این تحقیق بررسی اثر تجمعی عصاره آبی دانه انار بر قدرت انقباضی عضله صاف رحمی موش صحرایی بکرمیباشد. روش ها :در یک تحقیق تجربی، روی 12 قطعه میانی رحم موشهای سالم بکر ( Sprague Dawley- 200 تا 250 گرم)، اثر تجمعی عصاره آبی دانه انار(µg/ml 22222 و2222 و222 و 22و2) بر فعالیت پایه عضله صاف رحم بکر، مورد بررسی قرارگرفت. برای مقایسه داده ها از نرم افزار SPSS و روش آماری measure Reapeted ANOVA و (05/0p<) استفاده گردید یافته ها : عصاره آبی به صورت تجمعی و وابسته به دوز(µg/ml 22222-2) ، قدرت انقباضی عضله صاف رحمی را افزایش داد(05/0p<). نتیجه گیری : نظر به این که عصاره آبی دانه انار به صورت تجمعی و وابسته به دوز قدرت انقباضی عضله صاف رحمی را افزایش می دهد ؛ احتمالا میتواند نقش مهمی در کاهش خونریزی پس از زایمان داشته باشد. 2 Introduction: Considering the importance of uterine contractions in uterus retraction and reducing post-partum hemorrhage and the current findings on the effect of the alcoholic extract of pomegranate seed on the uterine contractility, only few studies were made on this issue. In the present study the cumulative effect of the aqueous extract of pomegranate seed on the uterine smooth muscle contractility of virgin rats were studied. Methods: This experimental study was made on 12 strips taken from the middle part of the uterine of rats (Sprague Dawley, weight 200-250 g). During the experiments the cumulative effect of the aqueous extract of pomegranate seed (2, 22, 222, 2222, 22222 μg/ml) on the basal activity of rat uterine muscle was studied. The data were analyzed using repeated measure tests at the significance level of p<0.05. Results: The cumulative effect of different concentrations of the aqueous extract of pomegranate seed significantly increased the contractile response of uterine smooth muscle in a dose-dependent manner (p<0.05). Conclusion: The aqueous extract of pomegranate seed could have potentials for the treatment of post-partum hemorrhages. 461 468 2013/05/72013/04/232013/07/212013/07/312013/08/222013/06/242013/07/82013/09/212013/08/82013/07/14 1392/4/23 2013/09/12013/09/182013/09/232013/11/212013/12/22013/11/162013/11/212014/01/132013/12/212013/09/28 1392/7/6 مهدی نورالدینی Mahdi Noureddini mnoureddini@kaums.ac.ir فریبا نامدار Fariba Namdar f_namdar_f@yahoo.com اژدر حیدری Agdar Hidari heydariazh@kaums.ac.ir حمید رضا بنفشه Hamidreza Benafshe banafshe-h@kums.ac.ir aqueous extract of pomegranate seed uterine smooth muscle rat عصاره آبی دانه انار عضله صاف رحم موش صحرائی بکر ## ##

Effects of Zizyphus jujuba Extract on Motor Coordination Impairment Induced by Bilateral Electric Lesions of the Nucleus Basalis of Meynert in Rat اثر عصاره گیاه عناب بر اختلالات هماهنگی- حرکتی القا شده توسط ضایعات الکتریکی دو طرفه هسته های قاعده ای ماینرت در موش صحرایی 2 1 مقدمه: بیماری آلزایمر با از دست رفتن نورونهای کولینرژیک هسته های قاعده ای ماینرت همراه است و باعث اختلال حافظه، اختلال شناختی، اختلالات رفتاری، و نقص در فعالیت های زندگی روزمره می شود. هدف از این مطالعه بررسی اثر عصاره میوه عناب بر فعالیت های حرکتی در موش های صحرایی مدل آلزایمری و موش هی صحرایی سالم است. روشها: در این مطالعه تجربی 49 سر موش صحرایی نر از نژاد ویستار به 7 گروه آزمایشی تقسیم و جهت ایجاد مدل آلزایمری، هسته ماینرت به صورت دوطرفه با جریان الکتریکی تخریب شد. گروه کنترل و شم آب مقطر و گروههای آلزایمری عصاره هیدروالکلی عناب را به مدت 20 روز دریافت کردند. گروههای سالم فقط عصاره دریافت کردند بدون هرگونه جراحی. فعالیت حرکتی موش های صحرایی با دستگاه روتارود سنجیده شد. داده ها با استفاده از آزمون آنوا و تست تعقیبی LSD تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: عصاره عناب با دوز 1000 میلی گرم به مدت 20 روز فعالیت های حرکتی را موش های صحرایی آلزایمری به طور چشمگیری بهبود بخشید. عصاره عناب با دوز 1000 میلی گرم به مدت 20 روز به طور چشمگیری میزان فعالیت حرکتی را در موش های صحرایی سالم در مقایسه با گروه کنترل بهبود بخشید. نتیجه گیری: نتایج نشان می دهند عصاره گیاه عناب در موش های صحرایی آلزایمری از طریق القای تغییراتی در سطح استیل کولین در مغز اثراتش را نشان می دهد. 2 Introduction: Alzheimer’s Disease (AD) is a chronic neurological disorder characterized by memory impairment, cognitive dysfunction, behavioral disturbances, and deficits in activities of daily living. AD has been found to be associated with a cholinergic deficit in the post-mortem brain characterized by a significant decrease in acetylcholine amount and loss of cholinergic neurons of the nucleus basalis of Meynert (NBM). This study investigated the effect of Zizyphus jujuba (ZJ) extract on motor activity in NBM-lesioned rat model of AD and intact rats. Methods: In this study, 49 wistar rats were divided into 7 groups. Rats received bilateral electrolytic lesions of the NBM. The control and sham group received distilled water while NBM-lesioned groups received ZJ extract via gastric gavage for 20 days. Intact rats received ZJ extract for 20 days without any surgery. The motor activity assessed with rota-rod apparatus. Data were compared using one way ANOVA followed by LSD post test. Results: ZJ extract for 20 days improved motor activity in NBM-lesioned rats and intact rats that received extract at the dose of 1000 mg/kg. Conclusion: Results suggest that ZJ extract can improve the motor coordination both in NBM-lesioned rats and in intact rats. 469 477 2013/05/72013/04/232013/07/212013/07/312013/08/222013/06/242013/07/82013/09/212013/08/82013/07/142013/07/20 1392/4/29 2013/09/12013/09/182013/09/232013/11/212013/12/22013/11/162013/11/212014/01/132013/12/212013/09/282013/11/21 1392/8/30 زهرا ربیعی Zahra Rabiei zahrarabiei@ymail.com محمود رفیعیان Mahmoud Rafieian rafieian@yahoo.com NBM-lesioned Zizyphus jujuba rota-rod motor coordination تخریب هسته ماینرت گیاه عناب روتارود هماهنگی حرکتی ## ##

Inhibitory and Dose-dependent effect of intracerebroventricular docosahexaenoic acid on clonic seizures induced by pentylenetetrazole in mice اثر مهاری و وابسته به دوز تزریق داخل مغزی دوکوزاهگزائنوئیک اسید بر تشنجات کلونیک ناشی از پنتیلن تترازول در موش سوری 2 1 مقدمه: صرع یکی از شایع‌ترین اختلالات سیستم عصبی‌مرکزی است. عوارض نامطلوب داروهای ضد صرع از یک سو و مقاومت به این داروها از سوی دیگر، کشف داروهایمقدمه: صرع یکی از شایع‌ترین اختلالات سیستم عصبی‌-مرکزی است. عوارض نامطلوب داروهای ضدصرع و مقاومت به آن‌ها، کشف داروهای جدید با کمترین سمیت و عدم مقاومت را ضروری می‌سازد. اخیرا اسیدهای‌چرب ‌غیراشباع ‌امگا-‌3 بعنوان مکمل تغذیه-ای فاقد عوارض جانبی در درمان صرع مورد ‌توجه قرارگرفته‌اند. اثر ضد تشنجی دوکوزاهگزاائنویک ‌اسید ((DHA، به عنوان فراوانترین اسید چرب موجود در مغز و غشای نورونی و دارای نقش مهم در تنظیم عملکرد نورون‌ها، توسط برخی محققین گزارش شده است. در این مطالعه اثر ضدتشنجی DHA به تنهایی و قبل از تبدیل به متابولیتهای فعال در مدل تشنجی شوک الکتریکی حداکثر (MES) و پنتیلن‌تترازول (PTZ) بررسی شده ‌است. روش ها: دوزهای مختلفی از DHA(0.01، 0.03، 0.075، 0.3، 300 و 1000 میکرومول) بطور یکطرفه بداخل بطن جانبی مغز گروههای 10 تایی از موشهای سوری نر تزریق شدند. پس از 15 دقیقه تشنج کلونیک با استفاده از PTZ (mg/kg, i.p 60) و تشنج تونیک با استفاده از شوک الکتریکی حداکثر (50 mA, 50Hz, 0.5sec) به حیوانات اعمال گردید. از والپروات سدیم در مدل PTZ و فنی‌توئین در مدل MES به عنوان شاهد مثبت استفاده شد. فاصله زمانی بین تزریق PTZ تا بروز تشنج، بروز تشنج، و هر گونه اختلال رفتاری در موشها تا بیست دقیقه پس از القای تشنج مشاهده و ثبت گردید. یافته‌ها: DHA در مدل MES هیچگونه اثر ضدتشنجی نشان نداد اما بطور وابسته به دوز تشنجات ناشی از PTZ را با ED50 معادل 0.1µM مهار نمود. نتیجه گیری: DHA با فعالیت ضدتشنجی قابل قبول، قیمت ارزان و عدم سمیت می‌تواند کاندید خوبی در طراحی و توسعه داروهای جدید ضد تشنج باشد اما نیاز است تا کارآیی آن در سایر مدل های تشنجی نیز بررسی شود. 2 Introduction: Epilepsy is one of the most common neurologic disorders. Pharmacoresistance and adverse effects of current antiepileptic drugs (AEDs) necessitate development of new drugs and strategies for treatment of epilepsy. Omega 3-Polyunsaturated fatty acids (ω3-PUFAs) are safe nutritional supplements that recently considered for treatment of epilepsy. Anticonvulsant effect of docosahexaenoic acid (DHA), the most fatty acid in the brain and neural membrane with important role in modulation of neuronal function, is reported by some researchers. In the present study, the anticonvulsant effect of DHA (before conversion to metabolites) was examined in pentylenetetrazole (PTZ) and maximal electroshock (MES) model of seizures. Methods: Different doses of DHA (0.01, 0.03, 0.075, 0.3, 300 and 1000 μM) were injected into lateral cerebral ventricles (i.c.v.) of adult male NMRI mice. After 15min, clonic seizures were induced by PTZ (60 mg/kg, i.p.) or tonic seizures were induced by maximal electroshock (MES, 50mA, 50Hz, 0.5sec duration). Sodium valproate and phenytoin were injected i.p. as positive control groups for PTZ and MES tests, respectively. Latency to seizure occurrence, number of protected mice and any abnormal behavior in mice were recorded. Results: DHA did not show any protective effect in MES model but increased the latency of seizures and inhibited clonic seizures induced by PTZ with ED50 value of 0.1 μM. Conclusion: Acceptable anticonvulsant activity, good tolerability and low price could suggest DHA as a good candidate for design and development of new anticonvulsant medications. 478 486 2013/05/72013/04/232013/07/212013/07/312013/08/222013/06/242013/07/82013/09/212013/08/82013/07/142013/07/202013/11/18 1392/8/27 2013/09/12013/09/182013/09/232013/11/212013/12/22013/11/162013/11/212014/01/132013/12/212013/09/282013/11/212014/01/9 1392/10/19 حکیمه گاوزن درونکلا Hakimeh Gavzandarounkola gavzandaronkola@ut.ac.ir وهاب باباپور Vahab Babapour Bp.Vahab@gmail.com سروش سرداری Soroush Sardari ssardari@hotmail.com محمد سیاح Mohammad Sayyah Sayyahm2@pasteur.ac.ir Seizure Docosahexaenoic Acid Pentylenetetrazole Maximal Electroshock تشنج اسیدهای چرب غیر اشباع شوک الکتریکی حداکثر ## ##