Role of oxygen and nitrogen free radicals in diabetes-induced atherosclerosis and effects of exercise on it نقش رادیکال های آزاد اکسیژن و نیتروژن در بروز آترواسکلروز ناشی از دیابت و تاثیر فعالیت ورزشی بر آن 2 1 رادیکال‌ آزاد به مولکول و یا قطعات مولکولی گفته می‌شود که در خارجی‌ترین لایۀ خود دارای الکترون جفت نشده بوده و با دیگر اتم‌ها و مولکول‌های مجاور خود واکنش داده تا به حالت پایدار درآید. رادیکال‌های آزاد به دو صورت رادیکال‌های فعال اکسیژن و نیتروژن در بدن وجود دارند. بدن در برابر رادیکال های آزاد دارای سیستم دفاع آنتی اکسیدانی است که این سیستم تا حدود زیادی از تجمع رادیکال‌های آزاد جلوگیری بعمل می‌آورد. بین تولید رادیکال‌های آزاد و سیستم آنتی‌اکسیدانی بدن تعادل برقرار است و در صورت افزایش تولید رادیکال های آزاد و یا تضعیف سیستم آنتی اکسیدانی استرس نیتروزاتیو و یا اکسیداتیو ایجاد می‌شود. دیابت قندی از جمله بیماری‌هایی است که در آن استرس اکسیداتیو و نیتروزاتیو در اکثر بافت های بدن از جمله شریان‌ها آسیب ایجاد نموده و از طریق ایجاد التهاب، افزایش مولکولهای چسبنده سلولی و خروج سلول های التهابی موجود در گردش خون، و افزایش بیان برخی فاکتور های نسخه برداری و رسوب چربی در دیواره عروق سبب ایجاد پلاک های آترواسکلروزی می شود. از عواملی که روی تولید رادیکال آزاد و سیستم دفاع آنتی اکسیدانی اثر دارند می‌توان به ورزش اشاره کرد. گرچه ورزش شدید و حاد با تشدید تولید رادیکال های آزاد سبب ایجاد استرس اکسیداتیو می‌شود ولی ورزش منظم با شدت متوسط با تقویت سیستم آنتی اکسیدانی و ترمیمی سبب مقاومت در برابر استرس اکسیداتیو و نتیروزاتیو شده و به نظر می‌رسد ورزش منظم همراه با تغییر در شیوه زندگی در کاهش عوارض دیابت و بویژه مهار آترواسکلروز موثر باشد. 2 Free radical can be defined as a molecule or molecular fragments containing unpaired electron in the outer orbital, which react with nearby molecules to get stability. There are two types of them in the body: oxygen free radicals and nitrogen free radicals. Our body has an antioxidant defense system which prevents accumulation of these radicals. There is a balance between free radical production and antioxidant defense system. Excessive free radical production or weak antioxidant system leads to oxidative or nitrosative stress. Diabetes mellitus is one of most important diseases that show cell injury due to oxidative and nitrosative stress in many tissues especially arteries. It causes atherosclerotic plaques in arteries by induction of inflammation, increasing the adhesive molecule expression, extravasation of circulating inflammatory cells, over-expression of some transcription factors, and fat deposition in the wall of arteries. Exercise is one of the main factors that influence production of free radicals and performance of antioxidant defense system. Although strenuous and acute exercise induces oxidative stress by increasing production of free radicals, but regular moderate exercise causes resistance against oxidative and nitrosative stress by potentiating antioxidant defense/repair systems. It appears that regular exercise accompanied by changes in life style is effective in reducing complications of diabetes, especially in prevention of atherosclerosis. 1 15 2013/09/5 1392/6/14 2014/03/17 1392/12/26 سیمین ریاحی Simin Riahy riahy_simin@yahoo.com محمدتقی محمدی Mohammad Taghi Mohammadi mohammadi.mohammadt@yahoo.com وحید سبحانی Vahid Sobhani mohammadit@sums.ac.ir Diabetes mellitus Oxidative stress Nitrosative stress Atherosclerosis Exercise دیابت قندی استرس اکسیداتیو استرس نیتروزاتیو آترواسکلروز ورزش ## ##

Evaluation of cytotoxicity mechanism of two cyclo-oxygenase-2 inhibitors in leukemia cell line بررسی مکانیسم سمیت سلولی دو مشتق مهار کننده آنزیم سیکلواکسیژناز-2 در سلول های سرطان خون 2 1 مقدمه: سرطان خون از جمله عوامل عمده مرگ و میر بشمار می رود که به دلیل بروز مقاومت دارویی، داروهای شیمی درمانی روز توانایی پاسخ به آن را ندارند. بنابراین همیشه دارویی جدید جهت درمان نیاز است. ترکیبات مهار کننده آنزیم سیکلوکسیژناز-2 می توانند کمک کننده باشند و همراه با داروهای متداول شیمی درمانی باعث کاهش دوز مصرفی آنها گردند. در این مطالعه اثرات سمیت سلولی و تغییرات مورفولوژیک ترکیبات A (3-(4-chlorophenyl) -5-(4-flurophenyl)-4-Phenyl-4,5-dihydro-1,2,4-oxadiazole) و B (3,5-bis(4-chlorophenyl)-4-Phenyl-4,5-dihydro-1,2,4-oxadiazole) به عنوان مشتقات مهار کننده آنزیم سیکلوکسیژناز-2 در رده سلولی سرطان خون بررسی و مکانیسم بالادست آنها با مطالعه بیان فاکتورNF-κB (nuclear factor kappa-light-chain-enhancer of activated B cells) و FHC (Ferritin Heavy Chain) بررسی شد. روش ها: پس از کشت سلول های سرطان خون (K562) و محاسبه IC50 آنها، سلول ها با دو ترکیب فوق در غلظت معادل IC50، به مدت 16 ساعت مجاور و تغییرات مورفولوژیک آنها با میکروسکوپ فلورسانس بررسی شد. همچنین پس از لیز سلول ها و استخراج پروتئین آنها، بیان فاکتور NF-κB از طریق کیت سنجش NF-κB و بیان پروتئین FHC از طریق وسترن بلات سنجش گردید. یافته ها: در بررسی میکروسکوپیک سلولها با رنگ آمیزی DAPI، تغییرات مورفولوژیک مرتبط با آپوپتوز پس از تیمار با ترکیبات فوق در سلول ها مشاهده شد. سنجش فاکتور NF-κB بیانگر کاهش این فاکتور توسط ترکیب B بود. بیان پروتئین FHC نیز در سلول های تیمار شده با ترکیب B کاهش یافت. نتیجه گیری: ترکیب Bباعث ایجاد سمیت سلولی و تغییرات مورفولوژیکی سلولی، با مکانیسم احتمالی NF-κB/FHCدر سلول های سرطان خون می گردد. 2 Introduction: Leukemia is considered one of the main causes of death, and current chemotherapeutic agents are unable to provide optimal responses due to chemo-resistance. Therefore, there is a constant need for new drugs. Cyclooxygenase- 2 (COX-2) inhibitors can be helpful by reducing the necessary dose of routine chemotherapeutic drugs. Herein, we evaluated the cytotoxicity activity as well as the morphological changes induced by compounds A (3-(4- chlorophenyl)-5-(4-flurophenyl)-4-Phenyl-4,5-dihydro-1,2,4-oxadiazole) and B (3,5-bis(4-chlorophenyl)-4-Phenyl-4,5- dihydro-1,2,4-oxadiazole) as COX-2 inhibitors. In addition, the upstream mechanism was investigated by measuring expression of nuclear factor kappa light-chain-enhancer of activated B cells (NF-κB) and ferritin heavy chain (FHC). Methods: K562 leukemia cell line was cultured, treated with the above-mentioned two compounds, and their IC50 values obtained. Compounds A and B-treated cells were analyzed for morphologic changes by fluorescence microscope after 16 h incubation at their IC50 concentrations. The protein fraction of whole cell lysate was prepared to evaluate NF- κB by NF-κB assay kit. FHC expression was also determined using western blotting. Results: Treatment of cells with the compounds A and B resulted in considerable apoptotic morphological changes according to DAPI staining. NF-κB assay demonstrated its significant decrease due to compound B. Our experiment also revealed a significant reduction in FHC expression after treatment with compound B. Conclusion: Compound B can induce cytotoxicity and morphological changes in leukemic cell line probably through NF-κB/FHC pathway. 16 26 2013/09/52013/09/10 1392/6/19 2014/03/172014/02/14 1392/11/25 شقایق نوروزی Shaghayegh Norouzi shagayeg_norozi@yahoo.com مهناز نوروزی Mahnaz Norouzi noroozi.mahnaz@gmail.com سعید آیریان Saeed Ayerian aryanairian2003@yahoo.com محمد نبیونی Mohammad Nabiuni nabiuni@tmu.ac.ir محسن امینی Mohsen Amini مونا سلیمی Mona Salimi salimimona@pasteur.ac.ir COX-2 Leukemia FHC NF-κB واژه های کلیدی: سیکلواکسیژناز-2 سرطان خون آپوپتوز FHC NFκB ## ##

Investigate the effect of TRPV1 receptor antagonist (AMG9810) on stroke outcome in the permanent middle cerebral artery occlusion in male rat بررسی اثر آنتاگونیست گیرنده TRPV1 (Amg9810) بر سکته مغزی در مدل انسداد دائم شریان مغزی میانی در موش صحرایی نر 2 1 مقدمه: (Transient Receptor Potential Vanilloid) TRPV1 یک کانال کاتیونی غیر انتخابی با نفوذپذیری بالا به یون کلسیم است و همچنین در تکامل درد نوروژنیکی و التهاب نقش دارند. از سوی دیگر افزایش کلسیم داخل سلولی در وخیم شدن سکته نقش دارد. از این رو در این مطالعه بر آن شدیم تا اثر آنتاگونیست گیرنده TRPV1 (Amg9810) بر پیامد سکته مغزی در مدل انسداد دائم شریان مغزی میانی را بررسی کنیم. روشها: در این مطالعه تجربی، 24 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار در محدوده وزنی 250 تا 300 گرم بطور تصادفی در سه گروه کنترل، درمان و شم تقسیم شدند. سکته مغزی از طریق انسداد دائم شریان مغزی میانی القاء شد. حیوانات مبتلا به سکته مغزی آنتاگونیست گیرنده TRPV1 (Amg9810) و حلال (DMSO) در 3 ساعت بعد از جراحی دریافت کردند. سپس حجم سکته با رنگ آمیزی TTC و اختلالات حسی حرکتی با آزمون های Sticky test و Hanging test ، یک ، سه و هفت روز بعد از القای سکته اندازه گیری و مورد مقایسه قرار گرفت. یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد یک هفته پس از سکته مغزی، Amg9810 ، حجم منطقه قشری دچار سکته (P< 0.05) ، Sticky test را کاهش داد ( P< 0.001) . Hanging test را افزایش داد (P< 0.01 ). نتیجه گیری: مهار گیرنده TRPV1 حجم سکته و اختلالات حسی- حرکتی متعاقب سکته مغزی مدل انسداد دائم شریان مغزی میانی را کاهش می دهد. 2 Introduction: TRPV1 is a non-selective cation channel with high permeability to calcium ions, and is also involved in the development of neurogenic and inflammatory pain. The increase in intracellular calcium plays a role in worsening of stroke. In the present study we investigated the effect of (AMG9810) TRPV1 receptor antagonist on stroke outcome in the permanent middle cerebral artery occlusion model in rat. Methods: In this experimental study, a total of 24 male Wistar rats weighing 250-300g were divided into 3 groups as following: control, treatment and sham. Stroke was induced by permanent middle cerebral artery occlusion method. The animals were then treated with the TRPV1 receptor antagonist Amg9810 (0.5 mg/kg, ip) and vehicle (DMSO) 3h after stroke. Infarct volume was determined by TTC staining, and sensory motor deficits were assessed by sticky and hanging tests at 1, 3 and 7 days after stroke induction, and compared. Results: One week after stroke, Amg9810 decreased the cortical infarct volume (P< 0.05). The touch time and remove time (in sticky test) was decreased in these animals (P< 0.001) but hanging test was increased (P< 0.01). Conclusion: TRPV1 receptor inhibition may decrease infarct volume and sensory-motor deficits following stroke due to permanent middle cerebral artery occlusion in rat. 27 35 2013/09/52013/09/102013/09/8 1392/6/17 2014/03/172014/02/142014/01/24 1392/11/4 الهام حکیمی زاده Elham Hakimizadeh hakimizadeh_elham@yahoo.com علی شمسی زاده Ali Shamsizadeh alishamsy@gmail.com رضا وزیری نژاد Reza Vazirinejad محمد کاظمی عرب آبادی Mohammad Kazemi Arababadi حسین رضازاده Hossein Rezazadeh rezazadeh9720@yahoo.com مسعود مبینی Masoud Mobini m_mobini@yahoo.com وحید احسانی Vahid Ehsani vahid_ehsani_73@yahoo.com محمد الله توکلی Mohammad Allahtavakoli m_alahtavakoli@rums.ac.ir Stroke TRPV1 Amg9810 شریان میانی مغزی TRPV1 Amg9810 ## ##

Lateral hypothalamus chemical stimulation-induced antinociception was attenuated by injection of dopamine D1 and D2 receptor antagonists in the ventral tegmental area بی دردی حاصل از تحریک شیمیایی هیپوتالاموس جانبی با تزریق آنتاگونیست گیرنده‌های دوپامینی D1 و D2 در ناحیه تگمنتوم شکمی کاهش یافت 2 1 مقدمه: شواهد زیادی مبنی براینکه تحریک یا غیرفعال سازی هیپوتالاموس جانبی (LH) باعث القای بی‌دردی می‌شود، وجود دارد. مطالعات گذشته نشان می‌دهند که ناحیه تگمنتوم شکمی (VTA) در بی‌دردی القایی توسط تحریک شیمیایی LH، از طریق گیرنده‌های ارکسینی نقش دارد. در این مطالعه نقش گیرنده‌های دوپامینی D1 و D2 درون ناحیه VTA بر اثرات بی‌دردی آگونیست گیرنده کولینرژیکی، کارباکول، تزریق شده در LH در آزمون پس کشیدن دم بررسی شده ‌‌است. روش‌ها: 90 سر موش سفید بزرگ آزمایشگاهی نر نژاد ویستار با وزن تقریبی 230-280 گرم توسط دو کانول جداگانه به درون نواحی LH و VTA به صورت یکطرفه کانول گذاری شدند. در دو دسته جداگانه ‌آنتاگونیست انتخابی گیرنده D1، SCH-23390 (125/0، 25/0، 1 و 4 µg در 3/0 µlسالین) و گیرندهD2 ، Sulpiride (25/0، 1و 4 µg در3/0 µl DMSO) در ناحیه VTA ‌دو دقیقه قبل از تزریق آگونیست گیرنده کولینرژیکی کارباکول (nmol 125 دوز موثر) در LH تزریق شد و اثرات آنها بر بی‌دردی ناشی از تزریق کارباکول در LH با استفاده‌‌ از آزمون پس کشیدن دم و دستگاه مربوطه ‌‌اندازه گیری شد و به صورت درصد حداکثر اثر ممکن (%MPE) در فواصل زمانی 5، 15، 30، 45 و 60 دقیقه‌‌ای به مدت 60 دقیقه بررسی شد. یافته‌ها: نتایج نشان دادند که اثرات بی‌دردی حاصل از تحریک LH، به واسطه تزریق آنتاگونیست‌های D1 و D2 در ناحیه VTA به صورت معنی‌داری متوقف شدند. تزریق حداکثر دوز SCH-23390و Sulpiride به تنهایی در این ناحیه نتوانست تاثیری بر رفتار درد حیوان در مقایسه با گروه حلال ایجاد کند. نتیجه گیری: می‌توان نتیجه گرفت که گیرنده‌های D1 و D2 موجود در ناحیه VTA در تعدیل پاسخ های بی‌دردی حاصل از تزریق کارباکول در هیپوتالاموس جانبی در مدل درد حاد نقش دارند لذا به نظر می‌رسد که برهم کنشی بین سیستم دوپامینرژیک ناحیه تگمنتوم شکمی و سیستم اورکسینرژیک LH در تعدیل درد وجود داشته باشد. 2 Introduction: Stimulation or inactivation of the lateral hypothalamus (LH) produces antinociception. Studies showed a role for the ventral tegmental area (VTA) in the antinociception induced by LH chemical stimulation through the orexinergic receptors. In this study, we assessed the role of intra-VTA dopamine D1 and D2 receptors in antinociceptive effects of cholinergic agonist, carbachol, microinjected into the LH in the tail-flick test. Methods: Rats were unilaterally implanted with two separate cannulae into the VTA and LH. Intra-VTA infusions of selective D1 receptor antagonist SCH-23390 (0.125, 0.25, 1 and 4 μg/0.3 μl saline) and selective D2 receptor antagonist sulpiride (0.125, 0.25, 1 and 4 μg/0.3 μl DMSO) 2 min before microinjection of carbachol (125 nmol/rat effective dose) into the LH was done. The antinociceptive effects of different doses of these antagonists were measured using a tail-flick analgesiometer, and represented as maximal possible effect (%MPE) at 5, 15, 30, 45 and 60 min after administration. Results: The results showed that intra-VTA administration of D1 and D2 dopamine receptors antagonists could significantly prevent the development of LH stimulation-induced antinociception. Administration of maximum doses of SCH-23390 and Sulpiride (4 μg) didn’t affect the nociceptive behaviors in acute model of pain. Conclusion: Thus dopamine receptors in the VTA play a modulating role in carbachol-induced analgesia within the LH, in acute model of pain. It is supposed that there is an interaction between VTA dopaminergic and orexinergic systems in pain modulation. 36 46 2013/09/52013/09/102013/09/82014/01/19 1392/10/29 2014/03/172014/02/142014/01/242014/01/28 1392/11/8 مرضیه مرادی Marzieh Moradi moradi.elena@yahoo.com محمدرضا یزدیان Mohammad Reza Yazdian moradi.elena@yahoo.com عباس حق پرست Abbas Haghparast haghparast@yahoo.com Pain Lateral Hypothalamus Ventral tegmental area Dopamine D1 receptors Dopamine D2 receptors درد؛ هیپوتالاموس جانبی؛ ناحیه تگمنتوم شکمی؛ گیرنده‌های دوپامینی D1؛ گیرنده‌های دوپامینی D2؛ موش بزرگ آزمایشگاهی ## ##

Protective effects of celecoxib on inflammatory cytokine levels and testis indices after induction of varicocele اثرات حفاظتی سلکوکسیب بر میزان سیتوکین‌های التهابی و شاخص‌های بافت بیضه بعد از القای واریکوسل 2 1 مقدمه: واریکوسل اتساع پاتولوژیک شبکه وریدی پامپینیفرم طناب اسپرماتیک می‌باشد. سلکوکسیب یک مهارکننده آنزیم سیکلواکسیژناز-2 است که بطور وسیع در درمان التهاب‌های مزمن استفاده می‌شود. بیان مداوم سلکوکسیب در بافت بیضه سبب تولید پروستاگلندین‌ها می‌شود. بنابراین مهار آنزیم سیکلواکسیژناز توسط سلکوکسیب مطمئنا اثراتی را بر بافت بیضه بهمراه خواهد داشت. از اینرو در این مطالعه به بررسی اثرات سلکوکسیب بر سطح سیتوکین‌های التهابی، تعداد سلول‌های سرتولی و اسپرماتوگونیا در بافت بیضه، قطر لوله‌های منی ساز و شاخص‌های اسپرم در موش‌های نابالغ و واریکوسل شده پرداختیم. روش‌ها: تعداد 24 سر موش صحرایی نر نابالغ (100-120 گرم) بطور تصادفی در چهار گروه (شم، واریکوسل، سلکوکسیب و شم سلکوکسیب) گنجانده شدند. گروه شم تحت عمل جراحی شم قرار گرفت و در گروه واریکوسل با بستن ورید کلیوی، واریکوسل القا شد. در گروه سلکوکسیب، بعد از القای واریکوسل، به مدت 5 هفته (13-8 ) میزان 30 میلی گرم/ کیلوگرم سلکوکسیب تجویز شد. برای بررسی اثرات سلکوکسیب در پایان هفته 13 از تمامی موش‌ها نمونه‌ی سرم و بافت بیضه تهیه شد. بررسی‌های بافت شناسی با استفاده از رنگ آمیزی پریودیک اسید شیفت و بررسی سطح سیتوکین‌های التهابی با کیت الیزا انجام گردید. شمارش سلول‌های سرتولی، اسپرماتوگونیا، اندازه گیری قطر لوله های منی ساز و بررسی شاخص‌های اسپرم در تمامی گروه‌ها انجام شد. یافته‌ها: سلکوکسیب توانست بطور معناداری غلظت اینترلوکین-6 و اینترفرون گاما را در سرم و بافت بیضه نسبت به گروه واریکوسل کاهش دهد (05/0>P). سلکوکسیب بطور معناداری سبب افزایش سلول‌های بافت بیضه (سرتولی و اسپرماتوگونیا)، افزایش قطر لوله‌های منی‌ساز وافزایش تمام گونه‌های تحرک اسپرم در مقایسه با گروه واریکوسل 13 هفته گردید (05/0>P). نتیجه‌گیری: این مطالعه بیان کرد واریکوسل با افزایش سطح سیتوکین‌های التهابی، کاهش تعداد سلول‌های سرتولی و اسپرماتوگونیا و کاهش تحرک و زنده‌مانی اسپرم میزان باروری را کاهش می‌دهد و سلکوکسیب با کاهش اثرات جانبی واریکوسل می‌تواند در درمان آن موثر باشد. 2 Introduction: Varicocele is a pathological dilation of spermatic cord vein plexus, and celecoxib, an inhibitor of cyclo-oxygenase-2, is widely used in the treatment of chronic inflammation. So, we examined the effects of celecoxib on inflammatory cytokines, testicular Sertoli and spermatogonial cells number, seminiferous tubule diameter, and sperm indices in immature male rats with induced varicocele. Methods: Twenty four immature Wistar male rats (100-120 gr) were randomly assigned into four groups (sham, varicocele, celecoxib sham and celecoxib varicocele). The sham group underwent sham operation, and the varicocele group underwent partial ligation of the renal vein to induce experimental varicocele. In the celecoxib group 30 mg/kg celecoxib was administrated for 5 weeks (8-13 weeks) by gavage. Serum, testis and sperm samples were collected at the end of 13 weeks for evaluation of celecoxib effects. Histological evaluation of the testis was made by periodic acid Schiff staining. Levels of cytokines IL-6 and INF- γ in serum and testis were assessed by ELISA kits. Sperm indices, seminiferous tubule diameter, and cell counts were evaluated. Results: Celecoxib caused a significant decrease in concentration of serum and testis inflammatory cytokines, compared to the varicocele group (P< 0.05). Celecoxib also significantly increased testicular cell numbers (Sertoli cells and spermatogonia), seminiferous tubule diameter and sperm motility compared to the varicocele group (P< 0.05). Conclusion: Varicocele has a detrimental effect on fertility by increasing cytokines levels and decreasing cell numbers, seminiferous tubule diameter and sperm indices, and celecoxib may be beneficial for treatment of varicocele by improving varicocele side effects. 47 60 2013/09/52013/09/102013/09/82014/01/192013/12/8 1392/9/17 2014/03/172014/02/142014/01/242014/01/282014/03/13 1392/12/22 بهاره حبیبی Bahareh Habibi habibi_b@razi.tums.ac.ir حمیدرضا صادقی پور Hamidreza Sadeghipour sadeghipour@tums.ac.ir بهجت سیفی Behjat Seifi b-seifi@tums.ac.ir سید محمد حسین نوری موگهی Mohammad hossein Noori mugahi noorimoo@hotmail.com طاهر اکبری سعید Taher Akbari saeed akbari@yahoo.com Celecoxib Varicocele IL-6 INF-γ Testicular tissue کلمات کلیدی: سلکوکسیب واریکوسل سیتوکین‌ها بافت بیضه موش‌های نابالغ. ## ##

Effects of systemic and intra-accumbal memantine administration on the impacts of plantar electrical shock in male NMRI mice اثر تجویز سیستمیک و داخل آکومبانسی ممانتین بر اثرات شوک الکتریکی کف پا در موش کوچک آزمایشگاهی نر نژادNMRI 2 1 چکیده مقدمه: سیستم گلوتاماتی مغز در پاسخ به استرس نقش محوری را بازی می کند. این تحقیق تاثیر تجویز ممانتین (آنتاگونیست گیرنده NMDA گلوتاماتی) بر استرس شوک الکتریکی کف پا در موش های کوچک آزمایشگاهی نر نژاد NMRI (انستیتو پاستور ایران) با وزن 25 تا30 گرم می پردازد (6 سر در هر گروه). روش ها: در گروهی از حیوانات هسته آکومبانس بصورت دوطرفه کانول گذاری و 7 روز بعد دوزهای متفاوت ممانتین(Mouse /µg 1 و 5)،5 دقیقه قبل از القاء استرس تجویز شد. در گروههای دیگر دوزهای مختلف دارو (داخل صفاقی ،mg/kg 1 و 5)،30 دقیقه قبل از القاء استرس تجویز شد. سپس میزان غذا و آب مصرفی و آنورکسی حیوانات و نیز میزان دفع مدفوع و ادرار حیوانات اندازه گیری شد. یافته ها: استرس باعث کاهش غذا و افزایش آب مصرفی حیوانات شد. همچنین زمان آنورکسی، میزان دفع مدفوع و ادرار را بشدت افزایش داد. تجویز داخل صفاقی ممانتین توانست باعث افزایش غذا و کاهش آب مصرفی شود. این امر در مورد تجویز ممانتین بصورت داخل هسته آکومبانسی نیز صادق بود. ممانتین هم بصورت محیطی و هم بصورت داخل هسته آکومبانسی باعث مهار آنورکسی ناشی از استرس گردید. همچنین تجویز محیطی و مرکزی ممانتین باعث تغییر دفع مدفوع گردید و کاهش ادرار را نیز بدنبال داشت. نتیجه گیری: تجویز ممانتین می تواند باعث مهار و یا تقویت اثرات استرس شود و حداقل قسمتی از این اثر ممکن است در هسته آکومبانس جمع بندی گردد. 2 Introduction: The brain glutamate system plays a central role in response to stress. This study examines the effect of memantine (a NMDA glutamate receptor antagonist) on stress from plantar electrical shock in male NMRI mice (Pasture Institute, Iran), weighing 25-30 g (n=6/group). Methods: The nucleus accumbens was bilaterally cannulated in a group of animals, and seven days later, different doses of memantine (1 and 5 μg/mouse) was administered 5 min before inducing stress. In other groups, different doses of the drug (1 and 5 mg/kg) were administered to the animals intraperitoneally 30 min before the stress induction. Then food and water intake, anorexia, and the amount of urine and fecal materials were measured. Results: The stress reduced food intake and increased water intake in the animals. In addition, anorexia, fecal weight and urine volume were increased dramatically in these animals. Intraperitoneal memantine injection increased food intake and decreased water intake. This occurred when the drug was administered intra-accumbally, too. Memantine inhibited stress-induced anorexia when administered either intraperitoneally or intra-accumbally. Memantine (both peripherally and centrally) also changed stress-induced fecal passage but decreased urination. Conclusion: Memantine administration can inhibit or potentiate stress effects, which may be at least partially integrated in the nucleus accumbens. 61 71 2013/09/52013/09/102013/09/82014/01/192013/12/82014/03/2 1392/12/11 2014/03/172014/02/142014/01/242014/01/282014/03/132014/05/10 1393/2/20 غلامرضا باقری نیکو Gholamreza Bagheri Nikoo ghbaghnik1995@gmail.com مریم خسروی Maryam Khosravi maryam.khosravi@yahoo.com هدایت صحرایی Hedayat Sahraei h.sahraei@bmsu.ac.ir مینا رنجبران Mina Ranjbaran minaranjbaran@rocketmail.com ناهید سراحیان Nahid Sarahian homeira_zardooz@hayoo.com حمیرا زادروز Homeira Zardooz sarahiannahid@yahoo.com زهرا بوربور Zahra Bourbour z3boorboor@yahoo.com مریم عارف عالم Maryam Alemaref maryamalemaref@yahoo.com ژیلا پیرزاد جهرمی Gila Pirzad Jhromi g_pirzad_jahromi@yahoo.com غلامرضا حرفه دوست Gholamreza Herfehdoost herfehdostreza@gmail.com Memantine Nucleus accumbens Stress Mouse ممانتین هسته آکومبانس استرس موش کوچک آزمایشگاهی ## ##

Protective effect of curcumin and Curcuma longa extract on apoptosis of motor neurons in cultured spinal cord slices of adult mouse اثر محافظتی کورکومین و عصاره زردچوبه بر آپوپتوزیس نورون‌های حرکتی قطعات کشت شده نخاع موش بالغ 2 1 مقدمه: استرس اکسیداتیو به عنوان یکی از دلایل مرگ نورونی در طی آسیب‌های نخاعی و بیماری‌های ناشی از دژنره شدن نورون‌ها مطرح است. با توجه به خواص آنتی اکسیدانتی عصاره زردچوبه و ماده موثره آن به نام کورکومین، این مواد در کشت قطعات نخاع موش بالغ به کار برده شد تا مشخص شود که آیا می‌توانند آپوپتوزیس را در نورون‌های حرکتی این قطعات مهار نماید. روش‌ها: ناحیه سینه‌ای نخاع موش بالغ توسط دستگاه قطعه کننده بافت به قطعات 400 میکرونی بریده و به چهار گروه تقسیم شدند: 1) قطعات لحظه زمانی صفر 2) قطعات کنترل 3) قطعات تیمار شده با کورکومین (20 میکرومولار) و 4) قطعات تیمار شده با عصاره زردچوبه (ppm1000). قطعات کنترل و تیمار به مدت 6 ساعت در محیط کشت انکوبه شدند. سنجش MTT [3-(4,5-dimethylthiazol-2-yl)-2,5-diphenyltetrazolium bromide] جهت ارزیابی قابلیت حیات قطعات نخاع مورد استفاده قرار گرفت. به‌منظور مطالعه جنبه‌های مورفولوژیکی و بیوشیمیایی آپوپتوزیس در نورون‌های حرکتی، به‌ترتیب از رنگ‌آمیزی فلئورسنت (پروپیدیوم آیوداید و هوخست 33342) و تکنیک تانل استفاده شد. آنالیز آماری داده‌ها از طریق آنالیز واریانس یک طرفه صورت گرفت. یافته ها: قابلیت حیات قطعات کشت شده به مدت 6 ساعت (کنترل) نسبت به قطعات تازه تهیه شده (لحظه زمانی صفر) به‌طور قابل ملاحظه‌ای کاهش یافت. نورون‌های حرکتی قطعات کشت شده نخاع پس از 6 ساعت نشانه‌های مورفولوژیکی آپوپتوزیس را نشان دادند. علاوه بر آن، اکثر نورون‌های حرکتی به‌صورت تانل مثبت ظاهر شدند. در این زمان کاربرد جداگانه کورکومین و عصاره زردچوبه نه تنها توانست قابلیت حیات قطعات کشت شده را افزایش دهد بلکه توانست مشخصات مورفولوژیکی و بیوشیمیایی آپوپتوزیس را در نورون‌های حرکتی مهار نمایند. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه بیانگر آن بود که احتمالا استرس اکسیداتیو می‌تواند به‌عنوان یکی از مکانیسم‌های دخیل در القا آپوپتوزیس نورو‌های حرکتی در قطعات کشت شده نخاع نقش داشته باشد. 2 Introduction: Since Curcuma longa extract and curcumin have been shown to be potent antioxidant agents, they were used in cultured adult mouse spinal cord slices to investigate whether they can inhibit apoptosis in motor neurons. Methods: Slices from the thoracic region of adult mice spinal cord were divided into four groups: 1. Freshlyprepared slices (time 0) 2. Control 3. Slices treated by curcumin (20 μM) and 4. Slices treated by Curcuma longa extract (1000 ppm). The control and the treated slices were cultured for 6 hours. MTT [3-(4,5-dimethylthiazol-2-yl)-2,5- diphenyltetrazolium bromide] assay was used to evaluate slice viability in the four groups. Morphological and biochemical features of apoptosis were studied using fluorescent staining (propidium iodide and Hoechst 33342) and TUNEL method, respectively. Data were analyzed using one-way ANOVA. Results: The viability of slices cultured for 6 hours (control) was considerably decreased compared to freshlyprepared slices. Motor neurons from slices cultured for 6 hours showed morphological and biochemical features of apoptosis. At this time point, the application of either curcumin or Curcuma longa extract not only increased the viability of cultured slices compared to the control, but also they could inhibit morphological and biochemical features of apoptosis in the motor neurons. Conclusion: Oxidative stress might be a possible mechanism for the induction of apoptosis of motor neurons in cultured spinal cord slices. 72 81 2013/09/52013/09/102013/09/82014/01/192013/12/82014/03/22013/10/15 1392/7/23 2014/03/172014/02/142014/01/242014/01/282014/03/132014/05/102014/01/24 1392/11/4 حمید رضا مومنی Hamid Reza Momeni h-momeni@araku.ac.ir نیلوفر دربندی Niloufar Darbandi n-darbandi@araku.ac.ir ناصر حسینی Naser Hoseini n-hoseini@araku.ac.ir رویا جمشیدی Roya Jamshidi jamshidi@yahoo.com Spinal cord Motor neuron Apoptosis Curcuma longa extract Curcumin قطعات کشت شده نخاع نورون حرکتی آپوپتوزیس عصاره زردچوبه کورکومین ## ##

Berberine Ameliorates Renal Functional Disorders and Pulmonary Tissue Injury Following Renal Ischemia/Reperfusion in Rats بربرین اختلالات عملکردی کلیه و آسیب بافتی ریوی متعاقب ایسکمی/خونرسانی مجدد کلیوی را در موش صحرایی بهبود می بخشد. 2 1 چکیده: مقدمه: در این پژوهش تأثیر بربرین بر ناکارآمدی کلیه و آسیب بافت ریوی القاء شده توسط ایسکمی/خونرسانی مجدد کلیوی در مراحل اولیه بررسی شد. روش ها: گروه های آزمایشی متشکل از چهار گروه (n=7) موش صحرایی نر بالغ بودند، که در آن حیوانات به مدت هفت روز قبل از القاء ایسکمی از طریق دهان، بربرین (15 میلی گرم بر کیلوگرم در روز) در گروه Ber+I/R و آب مقطر در گروه I/R دریافت نمودند. در گروه های sham و Ber+sham ، که شریان های کلیه مسدود نمی شدند، به مدت هفت روز قبل از جراحی به ترتیب آب مقطر و بربرین (15 میلی گرم بر کیلوگرم در روز) به روش دهانی داده می شد. ایسکمی کلیوی با بستن دوطرفه شریان کلیوی به مدت 45 دقیقه ایجاد شد و به دنبال آن 24 ساعت خونرسانی مجدد صورت گرفت. نمونه های خونی برای سنجش بیوشیمیایی جمع آوری شدند، و در پایان نمونه های بافت ریه جهت مطالعه با میکروسکوپ نوری جدا و تثبیت گردیدند. یافته ها: 45 دقیقه ایسکمی/24 ساعت خونرسانی مجدد کلیه موجب آسیب های عملکردی کلیه و بافتی ریه شد، که با افزایش سطوح کراتینین، نیتروژن اوره خون (BUN)، لاکتات دهیدروژناز (LDH) و آلکالین فسفاتاز (ALK) در طی دوره خونرسانی مجدد همراه بودند. در گروه Ber+I/R ، آسیب های عملکردی کلیه و بافتی ریه بهبود یافت که همراه با آن افزایش سطوح کراتینین، BUN، LDH و ALK کمتر ازحیوانات تیمار نشده بود. نتیجه گیری: بربرین در مقابل آسیب های ریوی القاء شده توسط ایسکمی/خونرسانی مجدد کلیوی در موش صحرایی اثر بهبودی بخش دارد. 2 Introduction: This study investigated the effect of berberine on renal dysfunction and histological damages of the lung induced by renal ischemia/ reperfusion at an early stage. Methods: There were four experimental groups of adult male rats (n=7). Seven days before induction of ischemia, the Ber+I/R group received oral (by gavage) berberine (15 mg/kg/day) while the I/R group received distilled water. Renal arteries were not occluded in the sham group and Ber+sham group, and they were administered distilled water and berberine (15 mg/kg/day), respectively, by gavage 7 days before surgery. Renal ischemia was induced by occlusion of both renal arteries for 45 min followed by 24 h of reperfusion. Blood samples were collected for biochemical analysis, and finally lung samples were preserved for light microscopical examination. Results: The 45 min ischemia/24 h reperfusion resulted in renal functional disorders and histological damages to the lung, which were associated with increased plasma levels of creatinine, blood urea nitrogen (BUN), lactate dehydrogenase (LDH) and alkaline phosphatase (ALK) during reperfusion period. In the Ber+I/R group, renal functional disorders and histological damage to the lung were improved, which was accompanied by less increase in plasma creatinine, BUN, LDH and ALK than those of the non-treated rats. Conclusion: Berberine has an ameliorative effect on renal as well as pulmonary injuries following renal ischemia/reperfusion in rats. 82 91 2013/09/52013/09/102013/09/82014/01/192013/12/82014/03/22013/10/152014/02/9 1392/11/20 2014/03/172014/02/142014/01/242014/01/282014/03/132014/05/102014/01/242014/05/10 1393/2/20 فیروزه غلام پور Firouzeh Gholampour gholampour@shirazu.ac.ir سید محمد اوجی Seyed Mohammad Owji smowji@yahoo.com سید سمیه موسوی نیا Seyedeh Somayeh Mousavinia Berberine Renal ischemia/reperfusion Lung LDH ALP * Corresponding بربرین ایسکمی/خونرسانی مجدد کلیه ریه LDH ALK ## ##

Evaluation of the relationship between serum levels of insulin, cortisol and growth hormones and wound healing in normal and diabetic rats ارزیابی ارتباط غلظت سرمی هورمون های انسولین ، کورتیزول و رشد با روند بهبودی زخم درموش های صحرایی نر سالم و دیابتی 2 1 مقدمه: عوامل متعددی مانند بیماری ها، داروها و عوامل هومورال می توانند بهبودی زخم را به تاخیر انداخته و یا تسریع نمایند. با توجه به اطلاعات محدود در زمینه چگونگی تغییر هورمون ها طی روند بهبودی زخم، در این مطالعه ارتباط سطح هورمون رشد، انسولین و کورتیزول با میزان بهبودی زخم در موش های صحرایی سالم و دیابتی ارزیابی شده است. روش ها: موش های صحرایی نر نژاد ویستار (با وزن 20± 250 گرم )به 3 گروه : کنترل، سالم (غیر دیابتی) و دیابتی (القاء شده توسط استرپتوزوتوسین) تقسیم شدند. اندازه زخم ایجاد شده در پشت موش های صحرایی در گروه های سالم و دیابتی در روز های 0،7،14 و 21 اندازه گیری و سطوح هورمون های رشد، انسولین و کورتیزول سرم مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته ها: سرعت بهبودی زخم در گروه سالم نسبت به دیابتی بیشتر بود. انسولین در سرم موش های صحرایی دیابتی نسبت به سالم و کنترل کاهش یافته )1 00/0 ( p<و با روند بهبودی زخم در رت های دیابتی همبستگی نشان داد )01/0 ( p<. کورتیزول در گروههای سالم و دیابتی طی بهبودی زخم کاهش یافت (1 00/0 ( p<اما همبستگی معنی داری با این فرآیند نشان نداد. هورمون رشد در هیچ یک از گروه ها تغییر قابل ملاحظه ای نداشت و نیز همبستگی قابل ملاحظه ای نشان نداد. نتیجه گیری: کاهش غلظت سرمی هورمون انسولین احتمالا مسئول تاخیر روند بهبودی زخم در دیابتی ها بوده و مکانیسم های درونی با کاهش رهایش کورتیزول فرآیند ترمیم زخم را در شرایط سلامت و دیابت تسهیل می نمایند. 2 Introduction: Several factors such as diseases, medications and humoral agents can delay or speed up wound healing process. Because of the limited information about the hormonal changes during wound healing, in this study the relationship between serum levels of growth hormone, insulin and cortisol and wound healing in normal and diabetic rats was evaluated. Methods: Male Wistar rats )weighing 250 ± 20 g( were divided into three groups: control, normal (non-diabetic) and diabetic (induced by streptozotocin). The wound size made on the back of normal and diabetic rats was measured at days 0, 7, 14 and 21, and the serum levels of growth hormone, insulin and cortisol were measured. Results: The speed of wound healing in normal rats was higher than diabetic rats. Serum insulin concentrations were less in the diabetic rats in comparison with the normal and control groups (p<0.001, and showed correlation with wound healing process in diabetic rats (p<0.01). Serum cortisol concentrations decreased in normal and diabetic groups during wound healing (p<0.001) but did not show significant correlation with this process. Serum growth hormone levels did not significantly change in any of the groups, and did not show significant correlation with wound healing process, too. Conclusion: Reduction of serum insulin level is probably responsible for delayed wound healing in diabetes, and intrinsic mechanisms facilitate wound healing in normal and diabetic conditions by reducing the release of cortisol. 92 100 2013/09/52013/09/102013/09/82014/01/192013/12/82014/03/22013/10/152014/02/92014/02/1 1392/11/12 2014/03/172014/02/142014/01/242014/01/282014/03/132014/05/102014/01/242014/05/102014/04/10 1393/1/21 زهرا عباسی زاده Zahra Abbasizade zahra.abbasizadeh@gmail.com مهناز کسمتی Mahnaz kesmati m.kesmati@scu.ac.ir حمید گله داری Hamid Galehdari hamidga@gmx.de آناهیتا رضایی Anahita Rezai a.rezaie@scu.ac.ir. سید منصور سید نژاد Seyed Mansor Seyednezhad sm.seyyednejad@gmail.com مژگان ترابی Mozhgan Torabi mozhgan.torabii@yahoo.com Diabetes Insulin Growth hormone Cortisol Wound healing دیابت انسولین هورمون رشد کورتیزول ترمیم زخم. ## ##

Effect of exercise and vitamin E on pain threshold in type I diabetic rats تاثیر تمرین ورزشی استقامتی و ویتامین E بر آستانه درد موش های دیابتی 2 1 مـقدمه: استرس اکسیداتیو یک عامل مهم در ایجاد عوارض دیابت بویژه نوروپاتی دیابتی و کاهش آستانه درد است و تمرین هوازی منظم و ویتامین E آثار آنتی اکسیدانی دارند، بنابراین این مطالعه برای بررسی آثار تمرین هوازی منظم و ویتامین E بر کاهش آستانه درد حرارتی در موش های دیابتی شده با استرپتوزوسین طراحی شد. روش ها: موش های نر ویستار (گرم10250) با تزریق استرپتوزوسین (60 میلی گرم/ کیلو گرم، زیر جلدی) دیابتی شدند. یک هفته پس از ایجاد دیابت حیوانات به مدت 6 هفته تحت تمرین هوازی و درمان با ویتامین E قرار گرفتند. آنها در آغاز به مدت 10 دقیقه با سرعت 10 متر در دقیقه به مدت یک هفته روی تریدمیل تمرین می کردند، سپس مدت و سرعت به تدریج تا 30 دقیقه با سرعت 18-17 متر در دقیقه در هفته های پنجم و ششم افزایش یافت. ویتامین E (7 گرم/ کیلوگرم) یک هفته پس از ایجاد دیابت به مدت 6 هفته به غذای روزانه اضافه شد. 48 ساعت پس از پایان هفته سوم و ششم پروتوکل تمرینی ما از Flick -Tail برای تعیین تاثیر تمرین و ویتامین E بر آستانه درد حرارتی استفاده شد. یافته ها:1) کاهش معنادار در آستانه درد حرارتی در موش های دیابتی مشاهده شد. 2) افزایش حساسیت به درد توسط دیابت به طور معناداری توسط تمرین منظم هوازی و ویتامین E کاهش پیدا کرد. 3) تاثیر همزمان تمرین هوازی منظم و ویتامین E بر آستانه درد حرارتی به طور معناداری بیشتر از تاثیر هر یک از این دو عامل بود. نتیجه گیری : این نتیجه بدست آمد که تمرین منظم و مصرف ویتامین E در زمان ایجاد دیابت ممکن است بتواند هایپرآلژزیای حرارتی را به حالت اول برگرداند. بنابر این آنها می توانند در درمان و مدیریت وضعیت های دردناک مورد استفاده قرار گیرند 2 Introduction: Oxidative stress is an important factor in the induction of diabetes complications especially peripheral neuropathy and hyperalgesia, and it has been proven that regular aerobic exercise and vitamin E have antioxidant effects. Therefore, this study was designed to examine effects of regular aerobic exercise and vitamin E on thermal pain threshold in streptozocin-induced diabetic rats. Methods: Male Wistar rats (250±10 g) were made diabetic by streptozotocin (60 mg/kg, subcutaneously). One week after diabetes induction, animals were subjected to aerobic exercise and vitamin E treatment for 6 weeks. Aerobic exercise consisted of running on treadmill, and vitamin E (7 g/kg) was added into daily food. Forty eight hours after the end of 3rd and 6th weeks of exercise protocol, we used tail-flick to assess the effects of training and vitamin E on thermal pain threshold. Results: 1) A significant decrease in thermal pain threshold was seen in diabetic rats. 2) Diabetes-induced hyperalgesia decreased significantly by regular aerobic exercise and vitamin E. 3) The effect of simultaneous regular aerobic exercise and vitamin E on thermal pain threshold was significantly more than the effect of each one alone. Conclusion: Regular exercise and vitamin E administration at the time of diabetes induction may be able to restore thermal hyperalgesia. Therefore, they can be used for the treatment and/or management of painful conditions. 101 109 2013/09/52013/09/102013/09/82014/01/192013/12/82014/03/22013/10/152014/02/92014/02/12013/10/29 1392/8/7 2014/03/172014/02/142014/01/242014/01/282014/03/132014/05/102014/01/242014/05/102014/04/102014/04/10 1393/1/21 محمد باسره Mohammad Basereh mohamad basera@gmail.com علی حیدریان پور Ali Heidarianpour heidarian317@gmail.com Diabetic neuropathy Exercise Pain threshold Vitamin E * Corresponding نوروپاتی دیابتی ورزش آستانه درد  ویتامین E ## ##

Intensification of brain injury and blood-brain barrier permeability by short-term hypertension in experimental model of brain ischemia/reperfusion تشدید آسیب مغزی و نفوذپذیری سد خونی-مغزی ناشی از پرفشاری شریانی کوتاه-مدت در مدل آزمایشگاهی ایسکمی/خونرسانی مجدد مغز 2 1 مقدمه: پرفشاری شریانی یکی از علل سکته مغزی بوده و بعنوان یکی از شرایط سمیت عروقی باعث تشدید عوارض سکته می‌شود. هدف مطالعه حاضر این بود تاثیر در معرض بودن مغز به پرفشاری بر آسیب‌های ناشی از ایسکمی/خونرسانی مجدد را بررسی کرده و تاثیر پرفشاری کوتاه-مدت بر پاتوژنز سکته را مورد مطالعه قرار دهد. روش ها: آزمایش با سه گروه از موش‌های صحرایی انجام شد (36N=): شاهد،کنترل ایسکمی،ایسکمی پرفشار. پرفشاری با روش کوآرکتاسیون آئورت شکمی انجام گردید و بعد 8 روز موشها جهت القاء ایسکمی با انسداد شریان میانی مغز (MCAO) بمدت 60 دقیقه و بدنبال آن 12ساعت خونرسانی مجدد به صورت تصادفی انتخاب شدند. موشها تحت بیهوشی عمیق برای اندازه گیری حجم ضایعه با روش TTC یا نفوذ پذیری سد خونی-مغزی(BBB) با تکنیک خروج اونس بلو کشته شدند. یافته ها: در موشهای پرفشار، اندازه فشار شریانی بیشتر از 36 درصد افزایش داشت و جریان خون ناحیه ایسکمی در گروههای ایسکمی نسبت به شاهد 80 درصد کاهش یافت. القاء MCAO باعث ایجاد ضایعه در نواحی بزرگی از نیمکره راست در گروه پرفشار در مقایسه با حیوانات سالم گردید و افزایش حجم ضایعه بین گروههای ایسکمی در ناحیه ساب-کورتکس در آنالیز آماری معنی دار بود (mm325±139vs.mm343±236). همچنین MCAO باعث افزایش خروج اونس بلو در حیوانات پرفشار (µg/g03/2±48/9) بیشتر از حیوانات بدون پرفشاری گردید (µg/g41/1±09/5). نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان می‌دهد پرفشاری کوتاه-مدت باعث تشدید ضایعه ایسکمی/خونرسانی مجدد مغز می-شود. همچنین این نوع پرفشاری باعث تشدید آسیب در عملکرد BBB و افزایش بیشتر در نفوذپذیری عروق مغز بدنبال ایسکمی مغزی می‌گردد. 2 Introduction: Arterial hypertension is one of the causes of stroke, and as one of the vasculotoxic conditions intensifies ischemic stroke complications. The aim of the present study was to analyze the effects of short-term cerebral hypertension on ischemia/reperfusion injury and pathogenesis of ischemic stroke. Methods: The experiments were performed on three groups of rats (N=36) Sham, control ischemia and hypertensive ischemia. Rats were made acutely hypertensive by abdominal aortic coarctation, and after 8 days, were randomly selected for cerebral ischemia induced by middle cerebral artery occlusion (MCAO) for 60 min followed by 12 h reperfusion. The rats were slaughtered under deep anesthesia for measurement of cerebral injury area by triphenyltetrazolium chloride staining method or blood-brain barrier (BBB) integrity disruption by Evans blue extravasation technique. Results: Arterial pressure was increased >36% in hypertensive rats, and blood flow of the ischemic region was reduced by 80% in the ischemic groups compared with the sham. MCAO induced infarction in large areas of the right hemisphere in hypertensive rats compared with control ischemic rats, and subcortical infarct volume was significantly more in ischemic groups (236±43 vs. 139±25 mm3). MCAO also increased Evans blue extravasations in hypertensive rats (9.48±2.03 μg/g) more than non-hypertensive rats (5.09±1.41 μg/g). Conclusion: The findings of present study indicate that the short-term hypertension intensifies the ischemia/reperfusion-induced brain injuries. This type of hypertension also causes severe damage in BBB function and enhanced cerebrovascular permeability after brain ischemia. 110 121 2013/09/52013/09/102013/09/82014/01/192013/12/82014/03/22013/10/152014/02/92014/02/12013/10/292013/10/17 1392/7/25 2014/03/172014/02/142014/01/242014/01/282014/03/132014/05/102014/01/242014/05/102014/04/102014/04/102014/03/13 1392/12/22 محمدتقی محمدی Mohammad Taghi Mohammadi mohammadimohammadt@bmsu.ac.ir غلامعباس دهقانی Gholam Abbas Dehghani mohammadi.mohammadt@yahoo.com Ischemia/reperfusion injury Hypertension Vascular permeability Cerebral injury ضایعه ایسکمی/خونرسانی مجدد پرفشاری شریانی نفوذپذیری عروق ضایعه مغزی ## ##